Historia

Czym był cukier w głowach?

Jeszcze sto lat temu był to termin stosowany potocznie. W taki sposób przechowywano i sprzedawano cukier przed opracowaniem technologii produkcji cukru granulowanego i cukru w kostkach.

Głowa cukru była jednostką handlową cukru rafinowanego, którą sosowano jeszcze do początków XX wieku. Miała postać zaokrąglonego stożka, przypominała dzisiejsze pociski artyleryjskie.

Głowy cukru sprzedawano w różnych wielkościach, przeważnie o wadze od 3 do 30 funtów (1.36 - 13.6 kg). Waga głowy odzwierciedlała również jakość cukru, im była większa, tym niższej jakości był cukier. Było to spowodowane faktem, że niższej jakości cukier potrzebował większych form aby móc się skrystalizować.

Najdroższy cukier pochodził z pierwszej rafinacji, kolejna partia pochodziła z odpadów i skrawków partii poprzedniej i tak dochodzono do w kolejnych partiach do produktu, który składał się właściwie już z samych szumowin filtracyjnych.

Najwcześniejsze dowody na stosowanie takiej formy pochodzą z XII-wiecznej Jordanii, a teksty opisujące cukier przechowywany w stożkowanym kształcie z IX wieku. Pisał o nich arabski historyk Al-Zubayr ibn Bakkar.

W Europie jako pierwsi zaczęli produkować cukier w formie głów Włosi (około 1470 r.). Następnie proces produkcji cukrowych głów zawędrował do Belgii (1508 r.), Anglii (1544 r.), Holandii (1566 r.), Niemiec (1573 r.) i Francji (1613 r.).

Choć obecnie nie spotyka się głów cukru w handlu powszechnym, niektóre zakłady nadal trudnią się ich produkcją. Głowy cukru są popularne w Niemczech, gdzie przygotowuje się przy ich użyciu napój o nazwie Feuerzangenbowle, popularny w okresie adwentowym i nowego roku.

Feuerzangenbowle
Głowa cukru wykorzystywana podczas przyrządzania Feuerzangenbowle.