Linia Wallace'a jest barierą biogeograficzną wyznaczoną po raz pierwszy w 1863 roku przez Alfreda Russela Wallace'a, brytyjskiego przyrodnika i odkrywcę, współtwórcę, wraz z Karolem Darwinem, teorii ewolucji przez dobór naturalny. Jest to linia hipotetyczna, umowna granica, która oddziela Australazję (region geograficzny obejmujący Australię, Nową Zelandie, Nową Gwineę i szereg wysp i archipelagów w rejonie Oceanii) od kontynentalnej Azji Południowo-Wschodniej. Linia ta biegnie pomiędzy wyspami Bali i Lombok, na wschód od Jawy, dalej między Borneo a Celebes i przechodzi na południe od Filipin.
Wallace jako jeden z pierwszych zauważył pewne charakterystyczne różnice w faunie i florze pomiędzy tymi obszarami. Na zachód od tej linii dominują gatunki orientalne, charakterystyczne dla Azji (tygrysy, słonie azjatyckie, małpy), a na wschód - dla Australazji (kangury, wombaty, koale i ptaki rajskie).
Linia Wallace'a jest kluczowym elementem biogeografii, pomagającym w zrozumieniu rozkładu gatunków na Ziemi i procesów ewolucyjnych, które kształtują różnorodność biologiczna na naszej planecie.







