Był profesorem uniwersytetów w Budapeszcie, Fryburgu Bryzgowijskim, Sztokholmie oraz Instytutu N. Bohra w Kopenhadze.
Zaproponował i wykazał, że izotopy radioaktywne mogą być używane do śledzenia procesów chemicznych w organizmach, co zrewolucjonizowało zarówno biologię, jak i medycynę. Stało się to fundamentalne w takich dziedzinach, jak farmakologia i diagnostyka (np. skany PET)
W 1943 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za pracę nad wykorzystaniem izotopów jako wskaźników w badaniach procesów chemicznych.