Naukowcy, odkrywcy, wynalazcy urodzeni 12 kwietnia

Sławosz Uznański-Wiśniewski
1984
42 lat temu
Sławosz Uznański-Wiśniewski
Inżynier, astronauta
Łódź, Polska

W 2008 roku ukończył z wyróżnieniem studia na Politechnice Łódzkiej otrzymując tytuł magistra inżyniera. W tym samym roku uzyskał także stopień magistra na Uniwersytecie w Nantes. W 2008 roku otrzymał dyplom inżyniera na francuskiej uczelni École Polytechnique de l'Université de Nantes.  

 W 2011 roku uzyskał z wyróżnieniem stopień doktora na Université d’Aix-Marseille za pracę doktorską poświęconą projektom odpornym na promieniowanie do zastosowań kosmicznych. W tym samym roku dołączył do Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych (CERN) w Genewie,  gdzie pracował jako ekspert ds. niezawodności systemów elektronicznych. W 2013 roku został mianowany kierownikiem projektu i starszym inżynierem ds. niezawodności w Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych - odpowiadał za stworzenie niezawodnego i odpornego na promieniowanie systemu sterowania dystrybucją mocy Wielkiego Zderzacza Hadronów (LHC).

W latach 2018–2020 był inżynierem odpowiedzialnym za całodobową pracę i optymalną eksploatację Wielkiego Zderzacza Hadronów — największego akceleratora cząstek Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych. 

W listopadzie 2022 roku  został wybrany rezerwowym astronautą w Grupie Astronautów Europejskiej Agencji Kosmicznej na rok 2022..

5 sierpnia 2024 roku Europejska Agencja Kosmiczna oficjalnie ogłosiła, że Uznański weźmie udział w misji Ax-4 na Międzynarodową Stację Kosmiczną jako specjalista misji.

W 2025 został mężem posłanki na Sejm Aleksandry Wiśniewskiej i przyjął dwuczłonowe nazwisko.

Otto Meyerhof
1884
142 lat temu
Otto Meyerhof
Fizjolog, biochemik, laureat Nagrody Nobla
Hanower, Cesarstwo Niemieckie

Studia medyczne rozpoczął w Berlinie, kontynuował je na Uniwersytecie Alberta Ludwika we Fryburgu, Uniwersytecie Cesarza Wilhelma w Strasburgu i Uniwersytecie Ruprechta Karola w Heidelbergu, gdzie w grudniu 1909 roku uzyskał doktorat. 

W 1938 roku wyjechał do Paryża, a dwa lata później do USA.

W swojej pracy badawczej zajmował się przemianami energetycznymi i chemicznymi w tkankach, zwłaszcza w mięśniach. Odkrył zależność między zużyciem tlenu a wytwarzaniem kwasu mlekowego w mięśniach.

W 1922 roku, wspólnie z Archibaldem Vivianem Hillem otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny "za odkrycie zależności pomiędzy pochłanianiem tlenu a wytwarzaniem przez mięśnie kwasu mlekowego".