Był naukowcem, który zrewolucjonizował analizę biomolekuł dzięki opracowaniu metody jonizacji elektrosprejowej (Electrospray Ionization, ESI). Jego odkrycie umożliwiło badanie dużych cząsteczek biologicznych, takich jak białka, za pomocą spektrometrii mas.
Doktorat w dziedzinie chemii obronił na Uniwersytecie Yale w 1940 roku. Przez ponad dziesięć lat pracował w różnych firmach, po czym w 1952 roku dołączył do Uniwersytetu Princeton. W tym okresie rozpoczął prace nad naddźwiękowymi źródłami wiązek atomowych i molekularnych. W 1967 roku wrócił na Uniwersytet Yale, a w 1987 roku przeniósł się do Richmond w Wirginii.
W 2002 roku, wraz z Tanaką Koichi i Kurtem Wüthrichem zdobył Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za opracowanie technik identyfikacji i analizy białek i innych dużych cząsteczek biologicznych.
Jest często podawany jako przykład naukowca, którego największe osiągnięcia przyszły po wielu dekadach pracy badawczej.
