Urodzeni 17 czerwca

Jest ikoną współczesnej sceny hip-hopowej.

Dzięki swoim przemyślanym tekstom, innowacyjnym podejściu do muzyki i zdolności do poruszania ważnych społecznych kwestii, stał się głosem swojego pokolenia.

Wydał pięć albumów studyjnych: "Section.80", "Good Kid, m.A.A.d City",  "To Pimp a Butterfly",  "Damn",  "Mr. Morale & the Big Steppers". Łącznie sprzedał na świecie ponad 7 mln płyt, w tym 4,5 mln w Stanach Zjednoczonych. Trzy albumy notowane  były na pierwszym miejscu listy Billboard 200.

Był wielokrotnie nominowany do nagrody Grammy - zwyciężył w kategoriach: Najlepszy album – rap (za "Damn"), Najlepszy występ rapowany/śpiewany, Najlepszy utwór – rap i Najlepszy teledysk.

Jest pierwszym raperem laureatem nagrody Pulitzera w dziedzinie muzyki - otrzymał ją w 2018 roku za album "Damn".

Pierwsze turniejowe zwycięstwo odniosła 1 marca 1998 roku w Oklahoma City. Dwa lata później w Wimbledonie wygrała swój premierowy turniej wielkoszlemowy. Od tamtej pory regularnie wygrywała kolejne turnieje. Łącznie, w singlu i deblu wygrywała w 23 turniejach Wielkiego Szlema - 7 w grze pojedynczej, 14 w grze w podwójnej i 2 w grze mieszanej.  Pięciokrotnie triumfowała na kortach Wimbledonu, jako jedna z pięciu zawodniczek rozegrała ponad 200 meczów w rozgrywkach wielkoszlemowych. Osiągnęła finały wszystkich wielkoszlemowych imprez.

W lutym 2002 roku po raz pierwszy została liderką światowego rankingu tenisistek.

W 2002 roku została drugą zawodniczką w historii, która zdobyła złoty medal w grze pojedynczej i podwójnej podczas jednych Igrzysk Olimpijskich (Sydney 2000). Łącznie ma jeden medal w grze pojedynczej, trzy w grze podwójnej i jeden srebrny w grze mieszanej. 

W 2007 roku otrzymała dyplom z projektowania ubioru, stworzyła także własną kolekcję ubrań EleVen.

Jest jednym z najpopularniejszych polskich aktorów.

Jako aktor teatralny debiutował w 1994 rolą Jimmy’ego Portera w sztuce Johna Osborne’a "Miłość i gniew" na scenie Teatru Powszechnego  w Warszawie. Z tym teatrem był związany w latach 1995–1996.  Jego debiutem filmowym była rola młodego robotnika w filmie historycznym Filipa Bajona "Poznań 56". 

Ogólnopolską popularność zdobył dzięki roli Jana Skrzetuskiego w  filmie Jerzego Hoffmana "Ogniem i mieczem" . Zagrał również główną rolę w filmie  Andrzeja Wajdę "Pan Tadeusz".

W jego dorobku znajdują się również takie filmy jak: "Wiedźmin", "Stara baśń. Kiedy słońce było bogiem", "Pręgi", "Rok 1612", "Janosik. Prawdziwa historia" czy "Sęp". W 2011 roku dołączył do obsady serialu "Na dobre i na złe", w którym wcielił się w profesora Falkowicza. W kolejnych latach grał w  filmach "1920 Bitwa Warszawska" , "Nad życie" , "Tajemnica Westerplatte" , "Facet (nie)potrzebny od zaraz", "Gwiazdy w czerni", "Wszystko albo nic".

Za rolę Geralta z Rivii, w filmie "Wiedźmin" został nominowany do nagrody Orła w kategorii najlepsza główna rola męska. 

Jest trzykrotnym laureatem Telekamery (2015, 2016, 2017) oraz Złotej Telekamery (2018) w kategorii Najlepszy aktor. Dwukrotnie został wyróżniony za swoją pracę Złotą Kaczką.

Od 2010 roku jest dyrektorem warszawskiego Teatru 6. Piętro.

Jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych twórców polskiej kinematografii. Należy do reprezentantów nurtów „Kina Młodej Kultury” i „Kina moralnego niepokoju” w Polsce.

Studiował fizykę na Uniwersytecie Warszawskim , filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie reżyserię w Łódzkiej Szkole Filmowej.

Debiutował w 1969 roku filmem "Struktura kryształu". Do jego najbardziej cenionych filmów należą: "Za ścianą", "Życie rodzinne", "Iluminacja", "Barwy ochronne", "Bilans kwartalny", "Spirala", "Persona non grata", "Constans", "Imperatyw", "Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową" , "Cwał", "Brat naszego Boga", "Rok spokojnego słońca".

Jego twórczość jest ceniona za głębię intelektualną, wysoką wartość artystyczną oraz umiejętność łączenia różnych gatunków filmowych.

Jest profesorem filmu europejskiego w Europejskiej Szkole Podyplomowej w Saas-Fee w Szwajcarii oraz profesorem w Szkole Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.

Był jednym z twórców nowoczesnej biologii molekularnej. Zasłynął przede wszystkim odkryciem mechanizmów regulacji aktywności genów, które wyjaśniły, w jaki sposób komórki kontrolują produkcję białek.

W 1947 roku ukończył w Paryżu studia medyczne i obronił doktorat z medycyny. Następnie pracował w Instytucie Pasteura - od 1956 roku był kierownikiem laboratorium, a od 1960 roku dyrektorem zakładu genetyki.

W 1964 roku został profesorem Collège de France.  Wraz z Jacques Monod, odkrył mechanizm działania operonów (zbioru genów, które podlegają wspólnej regulacji i transkrypcji).

W 1965 roku, wraz z André Lwoffem i Jacques Monod otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za odkrycie mRNA i wyjaśnienie mechanizmu regulacji ekspresji genów.