Uznaje się go za jednego z najzdolniejszych i najbardziej oryginalnych matematyków w historii. Był genialnym samoukiem - nie miał pełnego wykształcenia matematycznego.
Pochodził z biednej rodziny bramińskiej. Od dziecka wykazywał niezwykły talent matematyczny. W 1913 roku napisał list do Godfreya Harolda Hardy’ego, wybitnego matematyka z Uniwersytetu w Cambridge, który początkowo sceptyczny, dostrzegł w jego pracach „urok rzadkiego geniuszu” i sprowadził go do Anglii w 1914 roku. Przez trzy lata współpracował z Godfrey H. Hardym w Trinity College (Kolegium Świętej Trójcy w Cambridge).
Cierpiał na poważne problemy zdrowotne (prawdopodobnie gruźlica i choroby wątroby), które nasiliły się w zimnym klimacie Anglii. W 1919 roku wrócił do Indii, gdzie zmarł w wieku zaledwie 32 lat.
W 1976 roku w Trinity College znaleziono pudełko z 130-stronicowym zbiorem kartek, który później nazwany został "Zaginionym notatnikiem". Jego spuścizna matematyczna to ok. 4000 wzorów. Niektórych z jego liczbowych zależności, najczęściej będących zaczątkiem nowych teorii, nikt dotąd nie zdołał udowodnić.
Jego funkcje modularne, a zwłaszcza tzw. funkcja Ramanujana, są wykorzystywane w teorii superstrun. Ich właściwości narzucają hiperprzestrzeni ilość 10 lub 26 wymiarów.