Urodzeni 25 lipca

Jest absolwentem, a obecnie również wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Współpracuje także z warszawską szkołą teatralną.

Szerszej publiczności jest znany przede wszystkim z roli w serialu "Brzydula", w którym wcielił się w postać przyjaciela głównej bohaterki. Ma na swoim koncie liczne występy w serialach oraz filmach, w tym tytułową rolę w filmie "Zenek", opowiadającym o życiu Zenka Martyniuka.

Poza występami na srebrnym ekranie, można oglądać go również na deskach teatru.       

Przed rozpoczęciem kariery był stolarzem.

Najczęściej kojarzony jest z postacią Joey'a Tribbianiego z serialu "Przyjaciele". W latach 2016-2019 współprowadził "Top Gear".

Karierę dziennikarską rozpoczęła w 1988 roku. Współpracowała z The Economist, The Spectator, Evening Standard, Slate i The Washington Post.

Opublikowała osiem książek. Za swoją książkę "Gułag" otrzymała w 2004 roku Nagrodę Pulitzera.

Od 2013 roku posiada polskie obywatelstwo, jest żoną Radosława Sikorskiego.

Swoją karierę rozpoczęła od pracy w radio, gdzie prowadziła audycję dla młodzieży pt. "To idzie młodość". Następnie pracowała w TVP Katowice jako lektorka filmów. Od 1962 roku rozpoczęła pracę jako spikerka. Jako konferansjerka prowadziła festiwale w Sopocie i Opolu oraz inne imprezy o mniejszej randze.

Pracę w ogólnopolskiej telewizji rozpoczęła 17 października 1972 roku. Słynęła z fenomenalnej pamięci — potrafiła prowadzić cały program z pamięci, bez patrzenia w kartkę.

W 1994 roku, po 35 latach pracy w TVP, przeszła na emeryturę

W wieku 18 lat wstąpił do Zgromadzenia Księży Marianów. 11 czerwca 1960 roku otrzymał  święcenia kapłańskie. Rok później podjął studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, kształcił się również w Paryskim Instytucie Katolickim.

Od 1964 roku związany jest z katolickim tygodnikiem o tematyce społeczno-kulturalnej i politycznej - "Tygodnik Powszechny" - po śmierci Jerzego Turowicza  w 1999 roku został redaktorem naczelnym pisma.

W latach 1979 - 1991 był redaktorem naczelnym  polskiego wydania dziennika "L’Osservatore Romanona". 

W listopadzie 2011 roku od prowincjała Polskiej Prowincji Zgromadzenia Księży Marianów otrzymał nakaz ograniczenia wystąpień publicznych do "Tygodnika Powszechnego". Decyzja zapadła po skierowaniu do niego listu przez biskupa włocławskiego, który zarzucił mu popieranie Adama „Nergala” Darskiego i wypowiedzi „szerzące zamęt w umysłach wiernych”.

Uważany jest za jednego z najwybitniejszych aktorów charakterystycznych w historii Hollywood.

Trzykrotnie zdobył Oscara,  wszystkie w kategorii Oscar dla najlepszego aktora drugoplanowego. Był też pierwszym w historii laureatem tej nagrody.

Szczególnie znany jest z ról w westernach. Jedną z jego najbardziej znanych jego ról jest rola staruszka Stampy w słynnym westernie "Rio Bravo".

Jako swój znak rozpoznawczy na ekranie wykształcił charakterystyczny piskliwy, wysoki głos. W młodości miał wypadek, w którym stracił część zębów, nosił sztuczną szczękę, ale na potrzeby ról często ją wyjmował, żeby brzmieć jak zmęczony, schorowany starzec – zwłaszcza w westernach.

Pochodził z rodziny muzyków - zarówno jego rodzice, bracia, jak i pradziadek parali się sztuką muzyczną. 

Założył Società Nazionale di Musica (później Società Italiana di Musica Moderna) i był współzałożycielem Corporazione delle Nuove Musiche wraz z Malipiero i D'Annunzio w celu promowania muzyki współczesnej we Włoszech.

W 1939 roku zorganizował "Tydzień Vivaldiego", co przełożyło się na odświeżenie zainteresowania twórczością weneckiego kompozytora w XX wieku. Sam  również czerpał inspirację z twórczości barokowego kompozytora, pracując nad własnymi utworami.  

Jako archeolog, zajmował się przede wszystkim badaniami w Egipcie, do którego przybył w 1837 roku. 

W toku kariery naukowej eksplorował grobowce egipskich faraonów, m.in. Piramidę Chufu w Gizie, piramidy w Dahszur i Piramidę Mykerinosa. 

Jedno z jego odkryć, szkielet i fragment trumny można podziwiać w Muzeum Brytyjskim.

Był synem Mieszka II Lamberta i Rychezy. Rządził Polską w latach 1034-1058.

Jego rządy pozwoliły przywrócić i wzmocnić granice Polski z okresu panowania jego ojca.

Był synem Zygfryda von Walbeck, który wraz z Hodonem brał udział w bitwie pod Cedynią w 972 roku przeciwko wojskom Mieszka I i jego brata Czcibora.

Jako kronikarz dokumentował panowanie królów niemieckich i cesarzy rzymskich z dynastii ottońskiej (saskiej). Jego najważniejszym dziełem jest „Chronicon” – Kronika, napisana w latach około 1012–1018. Opisuje ona wydarzenia od czasów panowania cesarza Ottona I aż do czasów współczesnych autorowi, czyli początków XI wieku.