Chleb był powszechnym pożywieniem dla rzymskich legionistów.

Ich dieta często składała się głównie z chleba i oliwek. Spożycie chleba w czasach Cesarstwa Rzymskiego wymuszało ogromne znaczenie uprawy pszenicy i handlu tym zbożem. Wraz z upadkiem cesarstwa, niemal w całej Europie, która już przyzwyczaiła się do jedzenia chleba, zabrakło pszenicy. Z tego powodu zaczęto wypiekać różne rodzaje chleba, rozpoczął się też handel nim. W Skandynawii, z powodu braku pszenicy, ludność musiała przyzwyczaić się do wypieku chleba żytniego i jęczmiennego, a do ciasta chlebowego powszechnie dodawano mieloną korę sosnowa.

Chleb biały (pszenny) był przywilejem bogatych, natomiast chleb czarny, wytwarzany z jęczmienia, żyta lub owsa, był dla reszty ludności.