Leonardo da Vinci często wykorzystywał lustra w swojej sztuce.

Używał luster do obserwowania swoich modeli pod różnymi kątami, co pomagało mu w badaniach anatomicznych. Poprzez odwrócenie obrazu za pomocą lustra, mógł obserwować szczegóły ciała z różnych perspektyw, co umożliwiało mu dokładniejsze rysowanie i malowanie postaci ludzkich. Wykorzystywał je też do osiągnięcia dokładnej perspektywy. Poprzez umieszczenia lustra obok modela, mógł obserwować odbicie i precyzyjnie odwzorować proporcje i perspektywę na płótnie.

Niektóre jego dzieła zawierają subtelne efekty optyczne, które mogły być osiągnięte dzięki wykorzystaniu luster. Na przykład w obrazie "Mona Lisa" użył techniki znanej jako sfumato, polegającej na tworzeniu delikatnie rozmazywanych krawędzi postaci, co nadawało obrazowi tajemniczego i realistycznego wyglądu. Lustra mogły być również używane do kontrolowania oświetlenia w pracowni. Artysta eksperymentował z efektami świetlnymi i perspektywą, co przyczyniło się do stworzenia unikalnego i innowacyjnego stylu.