Ciekawostki o rzece Nil

Do niedawna był uważany również za najdłuższą rzekę świata jednak w obliczu ostatnich badań okazuje się, że nieznacznie dłuższa jest Amazonka.

Przepływa przez wszystkie strefy klimatyczne w Afryce a jego dorzecza znajdują się na terytorium jedenastu afrykańskich państw: Burundi, Egiptu, Sudanu, Sudanu Południowego, Erytrei, Etiopii, Kenii, Demokratycznej Republiki Konga, Rwandy, Ugandy i Tanzanii.

Została odkryta przez Henrego Mortona Stanleya w 1876 roku. Kagera ma długość 400 km i przepływa przez terytoria Rwandy, Burundi, Tanzanii  oraz Ugandy.

Nil Biały uważany jest za źródło i główny strumień Nilu, jednak to Nil Błękitny stanowi większość wody wpadającej do rzeki. Nil Biały ma swój początek w regionie wielkich jezior afrykańskich natomiast Nil Błękitny ma swój początek w jeziorze Tana w Etiopii. Obie rzeki łączą się na północ od Chartumu – stolicy Sudanu.

Płynie przez pustynię Nubijską w Sudanie, Asuan, Kair aż do Aleksandrii, gdzie uchodzi do Morza Śródziemnego.

Pomimo rozległego systemu wodnego Nil nie jest wartko płynącą rzeką i transportuje relatywnie niewiele wody. Dla porównania, rzeką Kongo przepływa około 20 razy więcej wody. Przepływ wody Nilu uwarunkowany jest wieloma czynnikami, środowiskowymi takimi jak: ilość opadów atmosferycznych, kierunek biegu, parowanie wody oraz przepływ wód gruntowych.

Rozpoczyna się na przedmieściach Kairu około 175 km na południe od linii brzegowej Morza Śródziemnego. W Kairze Nil rozdziela się na dwa ramiona:

• Damiettę – wschodnie ramię o długości 240 km
• Rosettę – zachodnie ramię o długości 325 km

Tereny delty nilu są bardzo dobrze zagospodarowane i uprawia się tu wiele roślin jak chociażby: pszenicę, ryż, bawełnę i trzcinę cukrową.

To wzdłuż Nilu rozwinęły się starożytne północnoafrykańskie cywilizacje takie jak Egipt czy królestwa Sudanu.

Największe skupisko ludności znajdowało się na północ od dzisiejszego Asuanu. Starożytni Egipcjanie śpiewali pieśń – hymn do Nilu, dziękując rzece za to, że jest i obdarza ich kraj bogactwem.

Dzięki temu, że rzeka wylewała co roku i na osadzała na okolicznych terenach warstwy żyznego mułu mogło rozwinąć się tu rolnictwo. Starożytni Egipcjanie uprawiali na przybrzeżnych terenach Nilu przede wszystkim pszenicę, len i papirus. Większość produkcji rolnej była pożytkowana na potrzeby Egipcjan, jednak nadwyżkami handlowano, co miało ogromny wpływ na rozwój i bogacenie się tej starożytnej cywilizacji.

Nil przepływał przez obszar wschodniej Libii w miejscu, które dziś nazywamy Wadi al Hamim i Wadi al Maqar i wpadał do zatoki Wielka Syrta, a więc ponad 1000 km na zachód od dzisiejszego ujścia rzeki. Gdy poziom wód podniósł się pod koniec ostatniej epoki lodowcowej, większość wody zaczęła płynąć obecnym korytem. Początek obecnego koryta rzeki znajduje się nieopodal dzisiejszego miasta Asjut w Egipcie.

Jednym z większych dopływów Nilu Błękitnego jest rzeka Atbara zwana potocznie Nilem Czerwonym. Ta 800-kilometrowa rzeka pojawia się okresowo, w porze deszczowej i zasilana opadami z terenów Etiopii. Gdy opady ustają, Nil Czerwony błyskawicznie wysycha.

Podobnie jak Nil Czerwony, Wadi Howar (Nil Żółty) zasilany jest wodami opadowymi i stanowi obecnie epizodyczny dopływ Nilu.

 

Pomiędzy rokiem 8000 p.n.e. a 1000 p.n.e. zasilał on nieprzerwanie Nil wodami z wyżyny Ouaddaï znajdującej się na terenie Czadu. Był istotnym miejscem osadnictwa pomiędzy Afryką centralną a doliną Nilu oraz jednym z większych dopływów Nilu z obszaru Sahary, która była wtedy terenem zielonym.

Za pomocą łodzi transportowano na przykład 80 tonowe bloki czerwonego marmuru wydobywanego w Asuanie, który posłużył za budulec królewskiej komory w Piramidzie Cheopsa wzniesionej ponad 4500 lat temu.

Trwająca 9 miesięcy wyprawa rozpoczęła się od źródeł Nilu w Burundi, odkrywcy pokonali około 6 800 km nim dotarli do ujścia nad Morzem Śródziemnym.

Dzięki jezioru Nasera Egipt uniknął katastrofy, jednak kraje położone dalej na południe nie miały tyle szczęścia. Z 70 przypadków suszy, które miały miejsce w latach 1900-2012, 55 dotknęło Etiopię, Sudan, Sudan Południowy, Kenię i Tanzanię. Według raportu Strategic Foresight Group około 170 milionów ludzi zostało dotkniętych suszami w minionym stuleciu, a pół miliona straciło życie.