Był wybitnym polskim reżyserem teatralnym, aktorem, dramaturgiem i pedagogiem. Uważany jest za jednego z najważniejszych twórców teatralnych w Polsce drugiej połowy XX wieku.
W 1944 roku wstąpił do zespołu teatralnego Wojska Polskiego założonego jako Teatr Żołnierza 1. Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. W 1945 roku był adeptem w Teatrze im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie, następnie występował w Teatrze Dolnośląskim w Jeleniej Górze, w Teatrze Dramatycznym w Krakowie, w Teatrze Rozmaitości w Warszawie, w Teatrze Dramatycznym w Poznaniu, w Teatrze Polskim w Warszawie.
Nie ukończył żadnej szkoły aktorskiej - zdał egzamin eksternistycznie w 1946 roku w Łodzi przed komisją, której członkami byli Leon Schiller, Edmund Wierciński, Jacek Woszczerowicz i Aleksander Zelwerowicz.
Znany był z innowacyjnego podejścia do reżyserii teatralnej. Jego interpretacje klasyki literackiej, takie jak "Hamlet" czy "Dziady", były przełomowe i wywoływały liczne dyskusje.
W latach 1968-1981 był dyrektorem i kierownikiem artystycznym Teatru Narodowego - stworzył w m.in. inscenizację "Balladyny" w nowoczesnych kostiumach oraz z wykorzystaniem motocykli marki Honda.
W latach 1989–2007 był dyrektorem Teatru Nowego w Warszawie. Był współtwórcą i pierwszym naczelnym reżyserem Teatru Telewizji.
Zmarł 12 grudnia 2011 roku w Warszawie.