Była jedną z najwybitniejszych kobiet w Polsce XVIII wieku. Brała czynny udział w życiu politycznym kraju.
9 czerwca 1753 roku wyszła za mąż za Stanisława Lubomirskiego, późniejszego marszałka wielkiego koronnego, z którym miała czworo dzieci.
Była jedną z najbogatszych właścicielek ziemskich w Rzeczypospolitej. Należał do niej pałac w Wilanowie, pałac w Ursynowie ( zwany wówczas Rozkoszą), pałacyk Mon Coteau na Mokotowie (dzisiejszy Pałac Szustra). Zainicjowała budowę Teatru Narodowego w Warszawie i przebudowę (w stylu rokoko) zamku w Łańcucie - rodzinnego majątku męża.
Wyróżniała się jako postępowa opiekunka chłopów – w swoich majątkach zakładała szkoły i szpitale.