Politycy, władcy urodzeni 23 listopada

Franklin Pierce
1804
222 lat temu
Franklin Pierce
Polityk, 14 Prezydent Stanów Zjednoczonych
Hillsborough, New Hempshire, Stany Zjednoczone

Z wykształcenia był prawnikiem. Politycznie związał się z Partią Demokratyczną.

Zasiadał w Izbie Reprezentantów, następnie uzyskał mandat Senatora. Z funkcji zrezygnował ze względu na zły stan zdrowia.

Nie zgłaszał swojej kandydatury na stanowisko Prezydenta Stanów Zjednoczonych, jednak w wyniku braku konsensusu podczas konwencji Partii Demokratycznej i niemożności zgłoszenia nominacji,  uznany został za opcję kompromisową. Zdobył nominację, a następnie większość głosów w Kolegium Elektorów, zostając tym samym 14 Prezydentem Stanów Zjednoczonych.

Zaangażował się z rozwój infrastruktury kolejowej, planując stworzenie trasy transkontynentalnej. Jego plany naruszały kompromis dotyczący kwestii niewolnictwa. Chcąc pogodzić odmienne stanowiska północy i południa, zainicjował utworzenie stanów: Kansas, promującego niewolnictwo oraz Nebraski, wolnej od niewolnictwa, jednak nie przysporzyło mu to zwolenników.

Był zwolennikiem planu aneksji lub wykupu Kuby , a po nawiązaniu handlowych stosunków z Japonią również Hawajów. 

Sprzeciwiał się wojnie domowej, forsowanej przez gabinet Abrahama Lincolna, czym naraził się na powszechny ostracyzm polityczny.

Otton I Wielki
912
1114 lat temu
Otton I Wielki
Książe Saksonii, król niemiecki i cesarz rzymski
Wallhausen, Imperium Karolingów

Uważany jest za jednego z najważniejszych władców średniowiecznej Europy.

Był synem Henryka I Ptasznika, księcia Saksonii i Króla wschodniofrankijskiego  i jego drugiej żony Matyldy z Ringelheim.

W 936 roku został wybrany na Króla Niemiec. Prowadził politykę ekspansywną, chrystianizując podbite terytoria. Uzależnił od Niemiec Danię, Włochy i Czechy. W 962 roku został koronowany przez Papieża Jana XII na cesarza rzymskiego.

Liczył na nawiązanie dyplomatycznych relacji z Cesarstwem Bizantyjskim, między innymi zaprzestając używania przymiotnika "rzymski" w odniesieniu do swojego tytułu, jednak próby pojednania zakończyły się niepowodzeniem. Toczył wieloletni spór na terytorium Włoch, jednak pomimo zwycięskich kampanii, sytuacja polityczna nie ulegała zmianie. W roku 972 oddał Cesarstwu Bizantyjskiemu część podbitych terytoriów Włoch, a rozejm przypieczętowano małżeństwem jego syna Ottona II z krewną cesarza bizantyjskiego, Teofano.

Zmarł w wieku 60 lat i został pochowany w katedrze w Magdeburgu.