W latach 1949–1954 był członkiem Komisji Biura Politycznego KC PZPR ds. Bezpieczeństwa Publicznego, nadzorującej aparat represji stalinowskich w Polsce.
Był współodpowiedzialny za represyjną działalność Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.
Uważany był za tzw. szarą eminencję. Miał kierowniczy udział w morderstwach politycznych, obciążony był szczególną odpowiedzialnością za okrucieństwa i niszczenie kultury polskiej.