Urodzeni 23 grudnia

Jest jedną z najpopularniejszych gwiazd w Polsce.

Umiejętności aktorskie rozwijała na zajęciach aktorskich Ogniska Teatralnego "u Machulskich"  oraz zajęciach  w Atelier Aktorskim Pilaszewskiej i Nowakowskiej.

Rozpoznawalność zyskała dzięki roli Pauli w serialu "Rodzinka.pl". Następnie zagrała w serialach: "Klan", "Pielęgniarki", "Na dobre i na złe", "Druga szansa", "Za marzenia", "Na wspólnej", "W rytmie serca" oaz w filmach "Kobiety mafii" i "Kobieta Sukcesu".
Główne role zagrała w 2020 roku  w filmach  "W lesie dziś nie zaśnie nikt" i "Wszyscy moi przyjaciele nie żyją".

W  2015 roku wydała debiutancki singel „Co mi jest”.

W 2022 roku znalazła się w rankingu „100 najbardziej wpływowych Polek i Polaków” według czytelników tygodnika „Newsweek Polska”.

Popularność zdobyła prowadząc bloga lifestyle'owego. Na fali sukcesu postanowiła rozpocząć działalność artystyczną jako wokalistka.

Wydała cztery albumy studyjne: "Honey" , "Million" , "Puzzle" i "Sunset" oraz dwa minialbumy: "Come Closer / Hard Drive 2012"  i "Codependency" . 

Jest laureatką nagrody internautów na festiwalu TOPtrendy 2011 w Sopocie oraz nagrody Viva Comet  2012 w kategorii Debiut roku.

Została twarzą marki odzieżowej MOODO oraz zaprezentowała swoją własną markę – Soul Bird.

Choruje na przewlekłą białaczkę szpikową, którą zdiagnozowano u niej w wieku 14 lat.

W latach 90 XX wieku należała do ścisłej czołówki modelek na świecie. Pracowała dla największych projektantów, do których należeli Christian Dior, Paco Rabanne, Sonia Rykiel, Christian Lacroix, Karl Lagerfeld, John Galliano, Yves Saint Laurent, Chanel, Versace.

W 1997 roku zakończyła karierę modelki i poświęciła się muzyce - wydała 3 albumy ze swoimi piosenkami.

W lutym 2008 roku została żoną 23 prezydenta Francji Nicolasa Sarkozy’ego.

Debiutowała w 1976 roku opowiadaniem "Lustro" opublikowanym  na łamach „Kultury”. Szybko zdobyła popularność dzięki książkom opisującym życie kobiet, relacje, codzienność i przemiany obyczajowe.

Uznawana jest za jedną z prekursorek polskiego feminizmu popularnego – pisała o prawach kobiet, cielesności, seksualności, starzeniu się i niezależności, zanim stało się to powszechne w mainstreamie.

Współpracuje z czasopismami „Twój Styl” i „Nowe Książki”. Publikuje też felietony na portalu Koduj24.pl.

Ukończyła Wydział Lalkarski  Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Związana była z zespołem Jerzego Grotowskiego, z którym pracowała do roku 1968 roku.

W 1972 roku została zaangażowana do warszawskiego Teatru Współczesnego. Zagrała m.in. w "Lirze" Edwarda Bonda, "Święcie Borysa" Thomasa Bernharda, "Rzeczy listopadowej"  Brylla i "Kordianie" Słowackiego.

Od 1982 roku wykładała na Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, a w roku 1991 została jednym z jej profesorów. 

Za początek jej kariery filmowej uważa się rolę  w "Życiu rodzinnym" Krzysztofa Zanussiego z 1970 roku. W następnym roku zagrała w kolejnym filmie Zanussiego "Za ścianą".

Pojawiła się w "Dekalogu" Krzysztofa Kieślowskiego. W 1991 roku  zagrała w serialu Janusza Zaorskiego "Panny i Wdowy".

Jej najbardziej znane filmy to: "Jak daleko stąd, jak blisko", "Wesele", "Panny z Wilka", "Bilans kwartalny", "Spirala", "Kontrakt", "Pokuszenie",  "Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest...", "Stan posiadania",  "Lawa", "Cwał", "Katyń", " Popiełuszko. Wolność jest w nas".

W latach 1949–1954 był członkiem Komisji Biura Politycznego KC PZPR ds. Bezpieczeństwa Publicznego, nadzorującej aparat represji stalinowskich w Polsce.

Był współodpowiedzialny za represyjną działalność Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.  

Uważany był za tzw. szarą eminencję. Miał kierowniczy udział w morderstwach politycznych, obciążony był szczególną odpowiedzialnością za okrucieństwa i niszczenie kultury polskiej.

Studiował prawo i malarstwo na uniwersytecie w Sewilli, wkrótce jednak poświęcił się literaturze.

Swoje utwory publikował w lokalnej prasie już jako kilkunastoletni chłopak - poematem "Nocturno" zwrócił na siebie uwagę ówczesnej elity literackiej kraju.

W 1905 roku powstała jedna z jego  najsłynniejszych książek "Srebroń i ja".  

Po wybuchu hiszpańskiej wojny domowej, wraz z żoną wyjechał do Hiszpanii, następnie mieszkał w USA i na Kubie, od 1951 roku osiadł w Portoryko.

W 1956 roku został laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury.