Jest najpopularniejszą trenerką personalną w Polsce - z jej usług korzystają również celebrytki i gwiazdy ekranu.
Jest autorką wielu poradników o diecie, zdrowym trybie życia i programów odchudzających oraz modelujących sylwetkę. Znana jest głównie dzięki oryginalnemu łączeniu różnych form treningu i motywacyjnym postom w mediach społecznościowych.
Od 2015 roku jest redaktorką naczelną miesięcznika „Be Active. Dietetyka & Fitness”.
Studia na Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie ukończył w 1997 roku. Debiutował na ekranie jeszcze w 1996 roku epizodyczną rolę w filmie "Szamanka", następnie w serialu "Ekstradycja 2" oraz w filmie "Dzień wielkiej ryby".
Popularność zdobył rolą Michała Chojnickiego w serialu "Klan". Pierwszą większą rolę zagrał w filmie Jacka Bromskiego "U Pana Boga za piecem". Zagrał również w kontynuacjach serii: "U Pana Boga w ogródku" oraz "U Pana Boga za miedzą". Kolejne filmy z jego udziałem to: "Pierwszy milion", "Córy szczęścia", "To ja złodziej", "Fala zbrodni", "Tajemnica twierdzy szyfrów", "Czas Honoru", "Dżej Dżej", "Sprawiedliwy", "Pokój 107", "Fala zbrodni", "Hela w opałach", "M jak miłość" , "Na dobre i na złe", "Teraz albo nigdy".
W 2010 roku został nominowany do nagrody Złotej Kaczki za role w filmach "Demakijaż", "Nigdy nie mów nigdy" oraz "Milczenie jest złotem".
W 2018 roku zagrał w brytyjskim dramacie wojennym "Dywizjon 303. Historia prawdziwa".
Debiutowała w 1977 roku na scenie warszawskiego klubu Remont. Współpracowała z zespołami: "Robotnik Sezonowy", "Oddział Zamknięty", "Krzak". W 1982 roku wystąpiła na festiwalu Rawa Blues.
Swój największy przebój "W domach z betonu nie ma wolnej miłości" nagrała w 1983 roku. Utwór ten znalazł się na jej pierwszym solowym albumie "Maquillage". W 1985 roku na festiwalu "Rock dla pokoju" wystąpiła z zespołem "Dżem".
Od 2007 roku zasiada w jury Festiwalu Bluesowo-Rockowego im. Miry Kubasińskiej "Wielki Ogień" w Ostrowcu Świętokrzyskim.
Był pionierem rewolucji komputerów osobistych w latach 70 - tych i 80 - tych XX wieku.
Pierwszą pracę z komputerami podjął w firmie Atari, gdzie poznał technika komputerowego Steve’a Wozniaka. W 1976 roku, wspólnie z Wozniakiem, założył Apple. Pierwszym wyprodukowanym przez nich komputerem był Apple I. W 1977 roku zbudowali Apple II, który odniósł sukces na rynku komputerów osobistych. W 1984 roku zaprojektowali pierwszy komputer Macintosh.
W 1985 roku odszedł z Apple i założył własne przedsiębiorstwo komputerowe NeXT, które w 1996 roku wykupiło Apple. Pod jego kierownictwem Apple wprowadziło nową generację innowacyjnych produktów, takich jak iPod, iPad i iPhone.
W 2012 roku Apple stał się najbardziej cenioną firmą na świecie.
W 2003 roku zdiagnozowano u niego raka trzustki. Zmarł w 2011 roku, w wieku 56 lat.
W latach 1967-1973 studiował w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu i na Papieskim Wydziale Teologicznym w Poznaniu. W 1973 roku przyjął święcenia kapłańskie. Od 1975 roku studiował na Wydziale Filozofii Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie. W 1979 roku obronił pracę doktorską, następnie w 1991 roku habilitował się na Wydziale Filozoficznym Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie.
W styczniu 2002 roku otrzymał tytuł naukowy profesora nauk teologicznych. W 2012 roku został arcybiskupem metropolitą łódzkim, a w 2016 roku metropolitą krakowskim - stanowisko to piastował do 26 listopada 2025 roku.
Jest autorem wielu książek i artykułów dotyczących teologii katolickiej.
Wielokrotnie używał stwierdzeń nazywanych przez niektóre osoby homofobicznymi, wskazywał na niemoralność zapładniania in vitro, sprzeciwiał się protestom organizowanym po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 października 2020 roku w sprawie przepisów prawa dotyczących aborcji.
Był jednym z najbardziej znanych malarzy polskich XX wieku.
Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej - uzyskał tytuł inżyniera architekta i magistra nauk technicznych. Początkowo zajmował się głównie fotografią artystyczną, następnie — malarstwem, rzeźbą i grafiką a od 1974 roku — wyłącznie malarstwem.
Jego malarstwo utrzymane było w atmosferze fantastyki i niepokoju, przedstawiało wizje jego podświadomości. Nie nadawał swoim obrazom tytułów, uznając, że każdy widz może je interpretować w dowolny sposób.
Zmarł zamordowany w swoim mieszkaniu w Warszawie, w nocy z 21 na 22 lutego 2005 roku, na kilka dni przed swymi 76 urodzinami.
Największy zbiór jego dzieł posiada Muzeum Historyczne w Sanoku.
Powszechnie znany jako Witkacy był pisarzem, malarzem, filozofem, dramatopisarzem, powieściopisarzem i fotografem, ale przede wszystkim niezwykle ciekawą osobowością żyjącą w sposób niestandardowy. Realizował się na różnych polach działalności artystycznej, w której opierał się na własnych poglądach estetycznych. Był miłośnikiem niekonwencjonalnej sztuki teatralnej, przełamywał schematy, szokował.
Był wybitnym pisarzem i publicystą okresu międzywojennego.
Studiował pianistykę w konserwatoriach w Krakowie, Lwowie, Lipsku i Brukseli - w Belgii studiował również filozofię. Z powodu złamania ręki zrezygnował z kariery pianisty i poświęcił się karierze pisarskiej. W 1911 roku zadebiutował powieścią "Niezguła". Następnie ukazały się: zbiór nowel zatytułowany "Zawody" i powieść: "Proch".
W 1914 roku wstąpił w szeregi I Brygady Legionów Polskich i został adiutantem Józefa Piłsudskiego - był kronikarzem I Brygady.
Od 1922 roku zaczęła ukazywać się w odcinkach jego powieść polityczna "Generał Barcz", następnie "Czarne skrzydła"., "Miasto mojej matki" , "W cieniu zapomnianej olszyny", "Łuk". Jedną z najsłynniejszych jego powieści jest "Mateusz Bigda", zawierająca analizę walkę o władzę w powojennej Polsce.
Należał do pierwszego składu redakcji pisma „Skamander", publikował także w "Wiadomościach Literackich".
Zmarł 8 sierpnia 1944 roku w czasie powstania warszawskiego.
Jest jednym z braci Grimm, słynnych dzięki zebraniu i opublikowaniu baśni, które opracowali na podstawie wieloletnich badań, podań, mitów, a także opowieści ludowych.
Baśnie, jako "Baśnie braci Grimm" zostały przetłumaczone na wiele języków i stały się klasyką. Pierwsze ich wydania cechowały się okrucieństwem, które w późniejszych wersjach znacznie złagodzono. W każdej jednak wersji baśni panowało żelazne prawo moralne – dobro i przezorność zawsze zwyciężały zło oraz niegodziwość.