Urodzeni 29 grudnia

Jest synem reżysera Marka Koterskiego.

Studiował scenopisarstwo w Warszawskiej Szkole Filmowej. Na wielkim ekranie debiutował w 1999 roku rolą Sylwusia, syna Adama Miauczyńskiego w filmie Marka Koterskiego "Ajlawju".  Następnie zagrał w jeszcze dwóch filmach reżyserowanych przez swojego ojca - "Dzień świra" i "Wszyscy jesteśmy Chrystusami".

Od 2009 roku występuje jako barman o pseudonimie „Kaśka” w serialu Polsatu "Pierwsza miłość". 

W 2023 roku ukazała się jego książka biograficzna pt. "Michał Koterski. To już moje ostatnie życie", w której opisał m.in. walkę z uzależnieniem i nawrócenie do Boga.

Aktorem został w wieku dwunastu lat, dołączając do National Youth Music Theatre.

Jego debiutem filmowym aktora była rola w dramacie kryminalnym Paula W. S. Andersona "Shopping". Przełomem w  jego karierze okazała się drugoplanowa kreacja  w "Utalentowanym panu Ripleyu" Anthony’ego Minghelli, za którą dostał nagrodę BAFTA, a także nominacje do Oscara i Złotego Globu.

Jego najbardziej znane filmy to : "Wróg u bram",  "Mądrość krokodyli", "Droga do zatracenia", "Wzgórze nadziei" ( nominacja do Oscara, do Złotych Globów i nagrody BAFTA), "Alfie", " A.I. Sztuczna inteligencja", "Sherlock Holmes" , "Anna Karenina", "Geniiusz", Fantastyczne zwierzęta", "Holiday", serial "Młody papież" - za kreację Piusa XIII w tym serialu otrzymał Nagrodę Fondazione Mimmo Rotella na 73. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji. 

W 2008 roku został twarzą męskich perfum Homme Sport marki Dior. W 2022 roku wraz z synem Raffem został ambasadorem włoskiej marki luksusowej Brioni.

Jako pierwszy zidentyfikował i wyizolował czynnik martwicy nowotworów TNF-α z organizmu myszy. Jest także odkrywcą receptora Toll-like receptor 4, za pośrednictwem którego endotoksyna odpowiedzialna za wstrząs septyczny aktywuje komórki odporności ssaków.

W 2011 roku, wraz z Julesem Hoffmannem i Ralphem Steinmanem, otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za „odkrycia dotyczące aktywacji odporności wrodzonej”. 

Studiowała grafikę na Akademii Sztuk Pięknych. 

W czasie studiów występowała w  kabarecie studenckim „Pyrlik”. W latach 70. rozpoczęła współpracę z Andrzejem Rosiewiczem, następnie przez siedem lat występowała z Tadeuszem Drozdą. Równolegle zaczęła występować w filmach. Najważniejsze role zagrała w filmach "Komedianci z wczorajszej ulicy" i "Sławna jak Sarajewo". 

Ogólnopolską popularność przyniosła jej rola w serialu komediowym TVP2 "Święta wojna", w którym występowała w latach 2000 - 2009. 

 Występowała także z autorskimi programami kabaretowym "Tok Szok" i "ABS Asia Bartel Show". 

Był mistrzem pierwszorzędnego żartu ubranego w poetyckie słowa.

Debiutował w 1938 roku jako poeta w „Ilustrowanym Kuryerze Codziennym” wydawanym w Krakowie.  W 1945 roku powstały jego pierwsze utwory satyryczne, drukowane w „Szpilkach”.

Od 1948 do 1982 roku pozostawał w zespole redakcyjnym tygodnika „Przekrój”. Po przejściu na emeryturę, w latach 1982–2002 był nadal współpracownikiem pisma. Redagował  dział „Rozmaitości” na ostatniej stronie pisma, w tym rubryki: „O Wacusiu” i „Prosimy nie powtarzać”. Swoje utwory publikował także w tygodniku „Świat”,  w "Płomyku” i „Płomyczku”.

Zmarł w Krakowie 29 października 2010 roku.

Często nazywany był "Królem Tatr" - w znacznym  stopniu przyczynił się do rozwoju Zakopanego.

Był współtwórcą Towarzystwa Tatrzańskiego i jednym z pierwszych badaczy przyrody tatrzańskiej. Interesował się  leczniczymi właściwościami powietrza i przyrody górskiej - stał się pionierem leczenia gruźlicy za pomocą farmakologii skojarzonej z leczeniem klimatycznym.  Dzięki jego staraniem Zakopane zyskało  status stacji klimatycznej jako kurort wspomagający leczenie chorób płucnych.

W Zakopanem  wystawiono mu dwa pomniki, na jego cześć nazwano ulicę, sanatorium, Muzeum Tatrzańskie oraz przełęcz Wrota Chałubińskiego.

Zmarł 4 listopada 1889 roku, został pochowany w Zakopanem na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku.

Była piękna, inteligentna i wykształcona. Od 1745 roku była faworytą króla Francji Ludwika XV.

Była  znaną bywalczynią salonów paryskich. Organizowała festyny, bale i rauty oraz przedstawienia teatralne. Zapraszała na dwór królewski filozofów i artystów. Poznała między innymi Monteskiusza, Woltera i Duclosa. Miała ogromny wpływ na decyzje Ludwika XV w sferze politycznej. W kulturze zapisała się jako uosobienie elegancji, smaku i wpływu poprzez prestiż, mecenat i bliskość z monarchą.

Jej wpływy na dworze królewskim trwały aż do jej śmierci 15 kwietnia 1765 roku.