Wiek XIV i XV to okres wojen z sułtanami muzułmańskimi, którzy sąsiadowali od południa i wschodu z obecną Etiopią.

Etiopia z tych wojen wychodziła zwycięsko, poszerzając swoje granice. Panujący w XV w. cesarz Zera Jykob przeprowadził w państwie szereg reform dotyczących podziału administracyjnego i ujednolicenia zasad wiary. Wprowadził monofizytyzm obrządku etiopskiego (doktryna teologiczna, według której Chrystus posiada jedną złączoną naturę bosko-ludzką - natura boska została wchłonięta przez naturę ludzką) jako obowiązującą religię, przeprowadził reformy organizacji kościelnej. Stworzył podstawy jedności państwa, łącząc różnorodne podbite ludy przez wprowadzenie jednej religii i centralizację systemu administracyjnego.