Państwa

Ciekawostki o Etiopii

Znaleźliśmy 40 ciekawostek na temat Etiopii

Ojczyzna kawy

Etiopia to afrykański kraj o ciekawej i bardzo starej kulturze, o istnieniu której niewielu Europejczyków słyszało. Panuje tam niebywała jedność kulturowa, niespotykana nigdzie indziej w Afryce. Etiopia to też kraj słońca, niesamowitej przyrody, o której mówi się, że mogła być biblijnym Rajem, kawy i pięknych, bardzo życzliwych ludzi, którzy sami o sobie mówią, że mają skórę koloru miodu. Według legendy pochodzą od czarnej królowej Saby i izraelskiego króla Salomona.
1
Etiopia jest państwem położonym we wschodniej Afryce.
Oficjalna nazwa państwa brzmi Federalna Demokratyczna Republika Etiopii.
2
Do 1974 roku Etiopia nosiła nazwę Abisynia.
Nazwa ta wywodziła się prawdopodobnie od nazwy południowoarabskiego plemienia Habesz, które przywędrowało do Afryki przypuszczalnie jeszcze przed naszą erą. Jedną z przyczyn zmiany nazwy państwa być może było pogardliwe znaczenie słowa "habesz" w języku arabskim, oznaczające "mieszaniec", "włóczykij". Słowem tym w okresach waśni wyznawcy islamu określali chrześcijan.
3
Forma "Etiopia" pojawiała się już w tekstach biblijnych, odnoszących się do tego kraju.
Wyraz "Etiopia" wywodzi się z języka greckiego "aithiopes" i oznacza "brunatne twarze". Mianem tym określali mieszkańców terenów północno-wschodniej Afryki, greccy podróżnicy. Ponieważ nazwa ta występuje w oryginalnych tekstach biblijnych pisanych greką, została ona zaakceptowana jako oficjalna nazwa państwa.
4
Etiopia jest dużym krajem, prawie czterokrotnie większym od Polski - jej powierzchnia wynosi ponad 1,1 mln km2, z populacją ponad 100 mln ludzi.
Należy do najludniejszych państw na kontynencie afrykańskim, jest też krajem ludzi młodych, gdyż co druga osoba tam nie ukończyła osiemnastego roku życia.
5
Etiopia jest krajem śródlądowym leżącym we wschodniej części kontynentu afrykańskiego, w tzw. Rogu Afryki.
Róg Afryki, czyli Półwysep Somalijski jest szóstym pod względem powierzchni półwyspem na świecie (jego powierzchnia wynosi 750 000 km2), położonym między Zatoką Adeńską a Oceanem Indyjskim. Na półwyspie położone jest terytorium Somalii oraz częściowo Etiopii. Termin "Róg Afryki" jest czasami używany w odniesieniu do znacznie większego terytorium, obejmującego swym zasięgiem Erytreę, Dżibuti, Etiopię i Somalię. Tak zdefiniowany, liczy około 2 mln km2 powierzchni i prawie 90 mln mieszkańców.
6
Etiopia graniczy z sześcioma państwami.
Od południa graniczy z Kenią, od zachodu z Sudanem i Sudanem Południowym, na wschodzie graniczy z Dżibuti i Somalią, a na północnym wschodzie z Erytreą.
7
Człowiek zamieszkiwał tereny dzisiejszej Etiopii już od kilku milionów lat.
Świadczą o tym odkryte tam liczne szczątki szkieletowe przodków człowieka Ardipithecus (żyjący 4,4-5,8 mln lat temu) i Australopithecus (około 4,2-1,3 mln lat temu). Ciągła obecność człowieka na tych terenach poświadczona jest od około 1 mln do około 4000 lat p.n.e. W I tysiącleciu p.n.e. na afrykańskie wybrzeża Morza Czerwonego przenikały ludy z południowej części Półwyspu Arabskiego.
8
Od I w. n.e. w północnej części kraju rozwijało się państwo Aksum, w którym od połowy IV w. rozpoczęła się chrystianizacja (Aksum jako drugie po Armenii państwo świata przyjęło chrześcijaństwo w 333 r.).
Od połowy IV w. potęga Aksum zaczęła chylić się ku upadkowi, m.in. na skutek odcięcia go przez Persów od szlaków handlowych wiodących przez półwysep. Ekspansja na te tereny muzułmanów odizolowała kraj od pozostałego świata chrześcijańskiego. Między VIII a IX w. centrum państwa przesunęło się w głąb lądu, w górzyste rejony Lasta (historyczne tereny północno-środkowej Etiopii). Władzę w Lasta, na przełomie wieku XII i XIII przejęła dynastia Zague i jej najbardziej znany władca Lalibela.
9
Centrum państwa przesuwało się coraz dalej w głąb lądu, w górzyste , trudno dostępne tereny, na południe od Lasta.
W XIII wieku władzę przejęła dynastia z ludu Amhara, zwana salomońską, która według tradycji etiopskiej wywodziła się od izraelskiego króla Salomona, uważająca się za spokrewnioną z dynastią rządzącą  w Aksum. Pierwszy władca z tej dynastii Jykuno Amlak umocnił powiązania władzy świeckiej z kościelną - zawarł tzw. Święte Przymierze z duchowieństwem, wiążące interesy świeckich i kościelnych instytucji.
10
Wiek XIV i XV to okres wojen z sułtanami muzułmańskimi, którzy sąsiadowali od południa i wschodu z obecną Etiopią.
Etiopia z tych wojen wychodziła zwycięsko, poszerzając swoje granice. Panujący w XV w. cesarz Zera Jykob przeprowadził w państwie szereg reform dotyczących podziału administracyjnego i ujednolicenia zasad wiary. Wprowadził monofizytyzm obrządku etiopskiego (doktryna teologiczna, według której Chrystus posiada jedną złączoną naturę bosko-ludzką - natura boska została wchłonięta przez naturę ludzką) jako obowiązującą religię, przeprowadził reformy organizacji kościelnej. Stworzył podstawy jedności państwa, łącząc różnorodne podbite ludy przez wprowadzenie jednej religii i centralizację systemu administracyjnego.
11
Wiek XVI to okres wojen z muzułmanami i koczowniczymi plemionami Oromo.
Wobec zagrożenia muzułmańskiego ówczesny cesarz zwrócił się o pomoc wojskową do Portugalii. Konsekwencją tego było przysłanie do Etiopii portugalskich misji jezuickich, których działalność spowodowała przyjęcie katolicyzmu przez cesarza i uczynienie katolicyzmu religią państwową. Wywołało to niezadowolenie i bunt duchowieństwa, możnowładców i ludności broniącej rodzimej tradycji, czego rezultatem była abdykacja cesarza i wygnanie jezuitów, a także odizolowanie się od wpływów europejskich.
12
Na przełomie XVIII i XIX wieku nastąpił w Etiopii rozpad państwa na niezależne księstwa.
Środkową i północną część kraju zjednoczył ponownie cesarz Teodor II. Wprowadził on także reformę podatkową, zmodernizował armię, budował drogi, ograniczył handel niewolnikami. Planował też wyparcie z wybrzeży Morza Czerwonego muzułmanów. W tej kwestii liczył na pomoc Wielkiej Brytanii, jednak zawiódł się na niej i w rezultacie uwięził brytyjskiego przedstawiciela wraz z grupą Europejczyków. Do Etiopii wyruszyła zbrojna ekspedycja brytyjska, która zdobyła Mekdelę, stolicę państwa i zniszczyła cesarską bibliotekę.
13
Pod koniec XIX wieku rozpoczęła się włoska penetracja Etiopii, której rezultatem było zawarcie etiopsko-włoskiego traktatu regulującego granice włoskiej Erytrei.
Jednak interpretacja tego traktatu doprowadziła do konfliktów zbrojnych między tymi państwami. Doszło do pierwszej wojny włosko-abisyńskiej, która zakończyła się klęską Włochów w bitwie pod Adulą. W 1916 roku pod pretekstem sprzyjania muzułmanom, obalono ówczesnego cesarza, proklamowano cesarzową Zauditu i wyznaczono na następcę tronu Teferi Mekonnyna. Młody regent objął władzę cesarska w 1930 roku i przybrał imię Haile Selassie.
14
Hajle Syllasie I (Haile Selassie I) był ostatnim cesarzem Etiopii.
Haile Selassie, jeszcze jako gubernator prowincji Sidamo wprowadził Etiopię do Ligi Narodów (istniejąca w latach 1920-1946 miedzynarodowa oraganizacja powstała z inicjatywy prezydenta USA Woodrowa Wilsona, której celem było utrzymanie pokoju i współpracy na świecie). Rozpoczął też działanie w kierunku zniesienia w Etiopii niewolnictwa, ale udało się to dopiero w 1935 roku, po włoskiej inwazji. Problem niewolnictwa był pretekstem dla Włochów w 1935 roku do rozpoczęcia w Etiopii inwazji.
15
Odbył wiele zagranicznych podróży (Francja, Włochy, Szwecja, Grecja, Wielka Brytania), które przyniosły mu międzynarodowy rozgłos.
Zyskał ogromną popularność wśród czarnoskórych mieszkańców Ameryki Północnej, zwłaszcza Jamajki, gdzie jego postać stała się symbolem ruchu religijnego Rastafari. Rastafarianie wierzą, że Jah, który jest Bogiem, stworzył świat i opiekuje się nim. Wierzą również, iż objawił się on m.in. w królewskim majestacie rasa (jeden z najwyższych tytułów arystokratycznych w cesarskiej Etiopii) Tafari Makkonena, od momentu koronacji na cesarza Etiopii znanego jako Haile Selassie I, czym motywują cześć dla niego jako Zwycięskiego Lwa Plemienia Judy, Wybrańca Bożego, Pana Panów i Króla Królów, lub uznają go tylko za namiestnika boskiego majestatu na Ziemi. Dla rastafarian Etiopia jest Ziemią Obiecaną. Ci, którzy przesiedlili się do Etiopii, mieszkają na ziemi darowanej im przez cesarza Haile Selassie, w miasteczku Szaszemenie.
16
Jego oficjalny tytuł, jako cesarza Etiopii brzmiał "Cesarz Haile Selassie I, Zwycięski Lew Plemienia Judy, Wybraniec Boży".
W chwili objęcia urzędu, Etiopia była monarchią absolutną, niemal całkowicie odizolowaną od świata. Cesarz rozpoczął reformy w kraju, w 1931 roku wprowadził pierwszą w historii Etiopii Konstytucję i zwołał parlament. Choć na mocy dokumentu kraj był monarchią konstytucyjną, to Selassie zachował władzę absolutną. Jego rządy przerwała inwazja włoska, zakończona okupacją i włączeniem Etiopii w skład Włoskiej Afryki Wschodniej.
17
Cesarz opuścił Etiopię i udał się na emigrację do Wielkiej Brytanii, gdzie pozostał do 1941 roku.
W 1935 roku, według tygodnika "Time", przyznano mu tytuł "Człowiek Roku 1935". W 1930 roku Haile Selassie został odznaczony przez II Rzeczpospolitą Polską, Orderem Orła Białego.
18
Włosi w Etiopii dopuścili się szeregu zbrodni wojennych, obejmujących użycie broni chemicznej.
Wprowadzili politykę terroru, co wywołało odwet w postaci etiopskiego ruchu oporu. Włoscy karabinierzy i cywile dopuścili się masakry w Addis Abebie, w której śmierć poniosło od 400 do 1400 osób. Milicja wkroczyła do klasztoru Debru Libanos, gdzie zabiła około 300 mnichów i mniszek.
19
Oprócz stosowania terroru wobec buntowników, Włosi równolegle reformowali zacofany kraj.
Całkowicie zniesiono niewolnictwo, dzięki czemu uwolniono około 420 000 ludzi. Wprowadzono podstawowe zasady higieny i opieki zdrowotnej, zbudowano państwowe szpitale i kliniki, rozpoczęto budowę dróg (do wybuchu II wojny światowej powstało 7 tys. km) i rozbudowano sieć kolejową (ponad 900 km torów). Zbudowano też około 4,5 tys. małych i 128 dużych mostów. W Addis Abebie przeprowadzono częściową elektryfikację i wzniesiono tamę w celu zwiększenia zapasów wody.
20
Zakazano jednak mieszania ras, co doprowadziło do segregacji i powstania dzielnic białej i czarnej ludności.
Duże przywileje otrzymały mniejszości etniczne i religijne, m.in. muzułmanie. Rozpoczęto na masową skalę edukację Etiopczyków, a także podejmowano działania w celu rozwoju zacofanej gospodarki Etiopii. Te wszystkie inicjatywy przerwał wybuch II wojny światowej.
21
Po wyzwoleniu Etiopii w 1941 roku, do kraju powrócił cesarz Haile Selassie i wprowadzał dalsze reformy społeczne, gospodarcze i edukacyjne.
Dążył do stopniowego unowocześniania kraju i jego europeizacji, przy jednoczesnym poszanowaniu rdzennej kultury i tradycji. Prowadził aktywną politykę zagraniczną, umacniał swoją władzę poprzez centralizację, odbierając przywileje i samodzielność gubernatorom. Był jednym ze współzałożycieli Organizacji Jedności Afrykańskiej. W 1952 roku włączył w skład kraju Erytreę, jako republikę autonomiczną, a w 1955 roku doprowadził do przyjęcia nowej konstytucji.
22
W 1974 roku, w wyniku kryzysu politycznego spowodowanego głównie skutkami długoletniej suszy, a także niepopularnymi decyzjami cesarza w sprawie odebrania autonomii Erytrei, w Etiopii doszło do wojskowego zamachu stanu.
Władzę przejął Komitet Koordynacyjny Sił Zbrojnych, tzw. Derg, który zdetronizował cesarza. Haile Selassie do końca życia przebywał w areszcie domowym w swoim dawnym pałacu.
23
W wyniku kolejnego zamachu wojskowego w 1977 roku, szefem państwa został podpułkownik Mengystu Hajle Marjam, który zaczął wdrażać system polityczny wzorowany na systemie państw bloku wschodniego.
Lata 1977-1979 określane są w Etiopii mianem Czerwonego Terroru. Był to okres walki z przeciwnikami nowej władzy. W 1984 roku została utworzona Etiopska Partia Robotnicza, uchwalono nową konstytucję, a prezydentem został Mengystu.
24
W 1991 roku kontrolę nad stolicą kraju przejęły ugrupowania partyzanckie skupione w koalicji Etiopski Ludowo-Rewolucyjny Front Demokratyczny EPRDF, które powołały rząd tymczasowy i prezydenta Melesa Zenawiego.
W 1994 roku uchwalono nową konstytucję, która przekształciła kraj w państwo federacyjne, podzielone według kryteriów etnicznych. EPRDF sprawuje rządy do dziś w sposób dyktatorski. Nowy rząd przystąpił do modernizacji gospodarki, dzięki czemu Etiopia w XXI wieku stała się najszybciej rozwijającym się afrykańskim krajem.
25
W Etiopii dominuje potężny masyw rozległej Wyżyny Abisyńskiej, która opada łagodnie ku zachodowi, dochodząc niemal do granicy Sudanu.
Przeciętna wysokość waha się tam od 2000 do 2500 m. n.p.m., a najwyższe wzniesienia przekraczają 4000 m. Najwyższym szczytem Etiopii jest Ras Daszan o wysokości 4620 m. Wyżynę Abisyńską przecinają liczne doliny uformowane przez erozję rzeczną. Ich głębokość w stosunku do poziomu wyżyny sięga 1000 m. Od wschodu z Wyżyną Abisyńką sąsiaduje zapadlisko tektoniczne, którego południowa część ma charakter rowu. Dno rowu leży na głębokości 1000 m, a jego krawędzie nierzadko osiągają wysokość 4000 m. n.p.m. Rów wypełniony jest skałami wulkanicznymi, a na jego dnie znajdują się liczne jeziora. Wschodnią część Etiopii zajmuje Wyżyna Somalijska.
26
Etiopia leży w strefie podrównikowej, z wyjątkiem północnych krańców leżących w strefie klimatu zwrotnikowego.
Występują tam dwie krótkie pory deszczowe (kwiecień i październik).
27
Na Wyżynie Abisyńskiej swój początek biorą wielkie rzeki.
Początek mają tam dopływy Nilu: Sabat, która w Etiopii zwana jest Baro, Nil Błękitny, który bierze swój początek w największym etiopskim jeziorze Tana oraz Atbarze z głównym dopływem Takaze. Sieć rzeczna jest gęsta, ale charakteryzuje się zmiennością stanu wód. W porze suchej wiele małych rzek wysycha, a w porze deszczowej opady są tak intensywne, że w dolinach rzek często dochodzi do powodzi. Wszystkie rzeki Etiopii są nieżeglowne z powodu spadków i progów w korycie oraz wahań głębokości. Mają natomiast duże znaczenie dla pozyskiwania energii elektrycznej oraz nawadniania obszarów rolniczych.
28
Roślinność Etiopii ma charakter piętrowy.
Na terenach nisko położonych, o skąpych opadach występuje roślinność sucholubna, charakterystyczna dla terenów półpustynnych. Na terenach wyżynnych północno-wschodnich i wschodnich, występują sawanny. Południowo-zachodnia część Wyżyny Abisyńskiej pokryta jest wilgotniejszą roślinnością parkową. W dolinach rzek rosną wiecznie zielone lasy. Fragmentaryczne lasy tropikalne rosną tylko w południowo-zachodniej części kraju, w tej części rosną też miejscami naturalne lasy kawowe. Na jednym z pięciu pięter klimatycznych Etiopii - uojna dega - na wysokości 2500 m. n.p.m., rosną sprowadzone z Australii eukaliptusy. Tereny powyżej 2500 m pokryte są roślinnością alpejską. Najwyższe partie wyżyn to wysokogórskie łąki, półpustynie i pustynie górskie. Rów Abisyński zdominowany jest przez suche lasy zwrotnikowe i zarośla kolczaste.
29
Świat zwierząt jest tam bardzo bogaty i zróżnicowany gatunkowo.
Na terenie Etiopii żyją słonie, żyrafy, nosorożce, lwy, a w pobliżu rzek - hipopotamy. Żyje tam bardzo dużo ptaków, aż 802 gatunki, co stanowi około 53% wszystkich gatunków. Są wśród nich gatunki krytycznie zagrożone wyginięciem, zagrożone lub narażone, większość jednak ma status gatunków najmniejszej troski. Władze Etiopii dbają o przyrodę. Najciekawsze obszary, ze względu na występujące tam przykłady flory i fauny, zostały zamienione w parki narodowe: są to cztery parki na terenie Rowu Abisyńskiego - Park Narodowy Jangudi Rassa, Park Narodowy Auasz, oraz Abjata-Szela i Necz Sar, zlokalizowany na terenie Doliny Omo - Park Narodowy Mago i Omo, Park Narodowy Gambiela, oraz obejmujące swym obszarem najwyższe łańcuchy górskie Etiopii - Parki Narodowe Semien i Balie. Największy park - Park Narodowy Semien został podniesiony do rangi światowego dziedzictwa ludzkości.
30
Parki te zapewniają ochronę gatunkom endemicznym, występującym jedynie na tych terenach.
Należą do nich:
  • kaberu - drapieżnik z gatunku psowatych
  • niala górska - gatunek antylopy
  • koziorożec abisyński
  • osioł somalijski
  • dżelada - gatunek małpy z rodziny koczkodanowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Theropithecus. W anglojęzycznych źródłach dżelada określana jest czasami jako małpa o krwawiącym sercu, ze względu na czerwono zabarwioną, nieowłosioną skórę na gardzieli i piersi. Ciekawostką jest fakt, że jest to jedyny naczelny, którego dietę stanowi głównie trawa i ostatni przedstawiciel z rodziny "pasących się" małp.
31
Etiopię można podzielić na trzy części.
  • chrześcijańska północ z Lalibelą - świętym miejscem Etiopskiego Kościoła Ortodoksyjnego - i Aksum z Arką Przymierza
  • muzułmański wschód ze świętym miastem Harer
  • dzikie południe z doliną Omo, największym skupiskiem pierwotnych plemion
32
Lalibela jest świętym miastem Etiopskiego Kościoła Ortodoksyjnego, do którego zmierzają liczne pielgrzymki chrześcijan.
Miasto położone na pograniczu Wyżyny Abisyńskiej i Kotliny Danakilskiej (depresja położona w północnej Etiopii - jej najniższy punkt znajduje się 153 m. p.p.m. Mieszkają tam wędrowni pasterze Afarowie, wrogo nastawieni do przybyszów z zewnątrz). Lalibela słynie z jedenastu wykutych w litej skale monumentalnych kościołów, zbudowanych prawdopodobnie na zlecenie cesarza Lalibeli, w XII-XIII w. W 1978 roku wykute w skale kościoły zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa kulturalnego UNESCO.
33
Aksum było starożytnym królestwem, które istniało w latach 80. p.n.e. do 825 r. w północnej części dzisiejszej Etiopii.
W połowie IV wieku, w czasach panowania władcy królestwa, Ezany, Aksum przyjęło chrześcijaństwo. W Aksum znajduje się, w miejscu zniszczonego wcześniej kościoła pochodzącego prawdopodobnie z IV wieku, w którym zgodnie z tradycją przechowywano Arkę Przymierza, świątynia Etiopskiego Kościoła Ortodoksyjnego, a obok niej kaplica - Kaplica Tablic - wybudowana przez Haile Selassie. Ponoć obecnie Arka Przymierza znajduje się w tej kaplicy.
34
Harer jest otoczonym murami, muzułmańskim miastem we wschodniej Etiopii - w języku arabskim znanym  jako Miasto Świętych.
Przez wieki Harer był głównym ośrodkiem handlowym, połączonym szlakami handlowymi z resztą Etiopii, całym Rogiem Afryki, Półwyspem Arabskim i poprzez porty, ze światem zewnętrznym. Stare miasto, Harer Jugol, otoczone murami, zostało w 2006 roku wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO, w uznaniu jego dziedzictwa kulturowego. Rząd Etiopi uznaje za przestępstwo, jakąkolwiek ingerencję w historycznych miejscach lub elementach wyposażenia w mieście (kamienne domy, sprzęty, muzea). Według UNESCO, Harer uważany jest za "czwarte najświętsze miasto islamu", z jego 82 meczetami, z których trzy pochodzą z X wieku i 102 świątyniami. Mieści się tam również dom francuskiego poety Arthura Rimbauda, który posiadał w tym mieście własną firmę - zajmował się handlem bronią.
35
Niezwykłą atrakcją Hareru jest spektakl organizowany przez miejscowych, polegający na karmieniu hien cętkowanych.
Hieny cętkowane obecne były w otoczonym murami mieście od co najmniej 500 lat, gdzie oczyszczały miasto, żywiąc się pozostawionymi odpadkami żywności. Praktyka ich regularnego karmienia rozpoczęła się dopiero w latach 60. XX wieku, kiedy to jeden z rolników zaczął karmić hieny, aby powstrzymać je przed atakami na zwierzęta gospodarskie. Obecnie, w ramach pokazu dla turystów, mieszkańcy karmią hieny ustami, używając kawałków mięsa surowego, dostarczanego przez widzów. Jednak od 2002 roku praktyka ta zanika, w mieście pozostało już jedynie dwóch karmicieli hien.
36
Jedna z największych rzek Etiopii - Omo - rozpoczyna swój bieg na Wyżynie Abisyńskiej, w środkowej części kraju i kończy u zbiegu granic z Kenią i Sudanem, wpadając w Kenii do Jeziora Turkana.
Basen rzeki Omo jest ważny ze względów antopologiczno-archeologicznych i geologicznych. W jej dolinie, wpisanej na listę światowego dziedzictwa kultury i przyrody UNESCO, znaleziono skamieniałe szczątki kopalnych hominidów (australopitek, Homo habilis, Homo erectus), a także świadectwa pradawnej kultury materialnej - prymitywne narzędzia kultury olduwajskiej (najstarsza kultura paleolitu).
37
W dolinie Omo mieszczą się dwa największe, najdziksze i najbardziej niedostępne parki narodowe Etiopii - Omo i Mago.
Na obszarze tym zamieszkuje obok siebie wiele pierwotnych plemion, kompletnie różniących się pod względem kulturowym. Żyją zgodnie z obyczajami liczącymi tysiące lat i do dziś, w trudno dostępnych zakątkach buszu mieszkają ludy, które nigdy nie zetknęły się ze współczesną cywilizacją. Niestety sytuacja ta może ulec zmianie (już teraz niektóre plemiona są wysiedlane), z powodu uruchomienia kontrowersyjnej tamy Gibe III, wzniesionej na rzece Omo. Około 200 tys. osób straci dostęp do jedynego źródła wody, gdy rzeka przestanie wylewać zgodnie z ustalonym rytmem.
38
Etiopia jest ojczyzną kawy.
Owoce kakaowca wykorzystywane były w Etiopii już w I tysiącleciu p.n.e. Spożywano je gotowane z dodatkiem masła i soli, lecz nie uprawiano ich, tylko zbierano ze stanowisk naturalnych. Prawdopodobnie kawę odkrył lud Oromo (plemiona zamieszkujące południową Etiopię), zamieszkujący region Kaffa. Legenda głosi, że odkrył ją przypadkowo etiopski pasterz, którego kozy, po zjedzeniu dziwnych owoców były bardzo pobudzone. Sam ich spróbował i przekonał się, że są niesmaczne, więc wrzucił je do ogniska. Po chwili poczuł piękny zapach unoszący się wokół ogniska, wyciągnął ziarna i wrzucił je do wrzącej wody. Otrzymał napój, który nie tylko ładnie pachniał, ale był smaczny.
39
Etiopia posługuje się kalendarzem etiopskim, zwanym też kalendarzem gyyz.
Kalendarz ten bazuje na kalendarzu koptyjskim, który z kolei opiera się na kalendarzu egipskim. Według kalendarza etiopskiego rok składa się z 12 miesięcy liczących po 30 dni, oraz jednego miesiąca grupującego pozostałe 5 dni, a w roku przestępnym 6 dni. Doba tam nie rozpoczyna się o północy, a ze wschodem słońca. Doba dzieli się na 24 godziny liczone dwa razy po 12 godzin dziennych i nocnych. Pierwsza godzina doby rozpoczyna się o godzinie 7 czasu wschodnioafrykańskiego EAT i trwa do 18.59, a o 19.00 rozpoczyna się pierwsza godzina nocna czasu etiopskiego. Kalendarz etiopski stosuje własną rachubę lat. Era liczy się od daty narodzenia Jezusa, wyliczonej przez Anonniosa z Aleksandrii (mnich egipski) na 9 r. n.e. Numer roku etiopskiego jest o 8 mniejszy od gregoriańskiego od 1 stycznia do 10 września, a następnie o 7 lat mniejszy przez pozostałą część roku gregoriańskiego.
40
Stolicą, a także największym miastem Etiopii jest Addis Abeba, co w języku amharskim oznacza "Nowy Kwiat".
Stolica położona jest w centrum kraju, na wysokości około 2400 m n.p.m. na Wyżynie Abisyńskiej, u podnóża wygasłego wulkanu Entoto. Miasto założył w 1887 roku cesarz Menelik II jako prezent dla swojej żony Taitu Betul. Miejsce na miasto wybrała cesarzowa. Była to pustynna i słoneczna równina Finfinnie, słynąca z gorących źródeł siarkowych. W ciągu kilku lat pustynię wokół miasta zamieniono w gaj eukaliptusowy (eukaliptusy sprowadzono z Australii). Miasto zostało stolicą w 1889 roku. Obecnie jest głównym ośrodkiem handlowo-przemysłowym i kulturalnym kraju. W 1950 roku w Addis Abebie założono uniwersytet, który początkowo nazwano imieniem cesarza Haile Sellasie I, który podarował uniwersytetowi na siedzibę swój pałac, Guenete Leul, z przeznaczeniem na główny kampus. W 1975 roku uniwersytet przemianowano na Addis Ababa University. W stolicy znajduje się największe w Afryce targowisko pod goły niebem - Mercato.

Najnowsze tematy

Teatro Amazonas - opera w sercu amazońskiego lasu deszczowego
Teatro Amazonas to jeden z najważniejszych teatrów Brazylii i główną atrakcją miasta Manaus. Zlokalizowany  w Largo de São Sebastião, historycznym cen ...
Ciekawostki o krowach
Kiedyś wypasane były w mniejszych stadach na wiejskich łąkach, dziś najczęściej spotykamy ja w dużych farmach nastawionych na przemysłową produkcję. D ...
Ciekawostki o długoszparze
Długoszpar, zwany także żarłaczem olbrzymim, jest drugą co do wielkości znaną rybą na świecie, po rekinie wielorybim. Długość jego ciała jest imponują ...
Ciekawostki o Niemczech
Nasi zachodni sąsiedzi to kraj o burzliwej historii. Stamtąd pochodzi tradycja i kultura średniowiecznej chrześcijańskiej Europy ale i także jeden z n ...
Ciekawostki o Alfredzie Noblu
Żyjący w XIX wieku Alfred Nobel najbardziej znany jest z tego, że przekazał swoją fortunę na ustanowienie Nagrody Nobla, choć wniósł on także wielki w ...
Ciekawostki o Rzymie
Historia Rzymu trwa nieprzerwanie od 28 wieków, choć wiadomo że obszar ten był zamieszkiwany przez ludzi dużo wcześniej. Rzym jest jednym z najdłużej ...
Ciekawostki o Afryce
To właśnie z Afryki na podbój świata wyruszyli pierwsi przodkowie współczesnego człowieka. Choć w starożytności w Afryce rozwijały się i rozkwitały po ...
Ciekawostki o Kasprowym Wierchu
Kasprowy Wierch należy do najpopularniejszych tatrzańskich szczytów. Rocznie odwiedza go cztery tysiące turystów, a dzięki istniejącej od 1936 roku ko ...

Podobne tematy

Ciekawostki o Aksum
Królestwo Aksum było jedną z głównych potęg starożytnego świata. Położone w północnej części dzisiejszej Etiopii i Erytrei, niegdyś dominowało w Afryc ...
Ciekawostki o surykatkach
Suricata suricatta, w krajach anglojęzycznych znana jako meerkat. Nazwa została zaczerpnięta z języka niderlandzkiego, co może dziwić, zwłaszcza że w ...
Ciekawostki o Zanibarze
Zanzibar jest największą wyspą archipelagu noszącego tę samą nazwę, leżącego na Oceanie Indyjskim. Stanowi cel wycieczek wielu turystów poszukujących ...
Ciekawostki o Afryce
To właśnie z Afryki na podbój świata wyruszyli pierwsi przodkowie współczesnego człowieka. Choć w starożytności w Afryce rozwijały się i rozkwitały po ...
Ciekawostki o Madagaskarze
Madagaskar, największa wyspa na Oceanie Indyjskim leżąca u wybrzeży Afryki, od zawsze budziła zainteresowanie podróżników, bowiem jest to jedno z najb ...
Ciekawostki o Egipcie
Od pierwszego zjednoczenia i uformowania większej państwowości minęło już ponad pięć tysięcy lat, jednak Egipt był zamieszkiwany przez różne plemiona ...
Ciekawostki o Okapi
Znane było lokalnie już w starożytnym Egipcie, gdzie odnaleziono wyrzeźbiony posąg tego zwierzęcia. Okapi to bardzo ciekawe nietypowe zwierze o ciekaw ...
Ciekawostki o Ugandzie
Uganda jest śródlądowym państwem afrykańskim leżącym nad największym jeziorem Afryki, a także w dorzeczu Nilu. Jest krajem ludzi młodych - ponad dwie ...