Jego potencjał jako rośliny leczniczej dostrzegli już starożytni Grecy.

W VIII wieku wrotycz uprawiany był w ogrodach ziołowych Karola Wielkiego i przez benedyktyńskich mnichów z klasztoru w szwajcarskim Sankt Gallen. Stosowano go w leczeniu robaków jelitowych, reumatyzmu, problemów trawiennych, gorączki, owrzodzeń, a także jako środek dla kobiet ułatwiający poczęcie i zapobiegający poronieniom. W średniowieczu i w późniejszym okresie duże dawki wrotycza stosowano w celach poronnych.