W styczniu 1569 roku zebrał się sejm pod Lublinem, ale nie doszło wówczas do porozumienia.

Jednym z punktów spornych było prawo Polaków do osiedlania się i posiadania ziemi w Wielkim Księstwie Litewskim. Pierwszego marca większość delegacji litewskiej pod dowództwem Mikołaja Radziwiłła opuściła Lublin. Król odpowiedział wówczas przyłączeniem do Korony województw: podlaskiego, wołyńskiego, bracławskiego i kijowskiego, czym zyskał aprobatę miejscowej szlachty (te historyczne ziemie Rusi stanowią obecnie ponad połowę współczesnej Ukrainy, a wówczas stanowiły znaczną część terytorium Wielkiego Księstwa Litewskiego).

Tamtejsza szlachta ruska chętnie korzystała z ekonomicznych i politycznych możliwości, jakie stwarzała Polska i było jej bardzo na rękę, aby ziemie te stały się częścią Korony.