Jan Długosz był autorem licznych publikacji historycznych - uważany jest za najwybitniejszego średniowiecznego polskiego historyka.

Jego najsłynniejszym dziełem są Roczniki, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego, obejmujące historię Polski od najdawniejszych czasów do roku 1480.

Długosz był także geografem, a jego praca Chorographia Regni Poloniae, będąca częścią Kronik, stanowi unikatowy dokument ówczesnych czasów. Przedstawia ona dokładniejszy obraz ziemi, zwłaszcza hydrografię ziem polskich.

Jego dzieło zawiera również wzmianki o dawnych plemionach żyjących posługujących się językiem lechickim i o najsłynniejszych bogach czczonych przez nich.

Dzieło to po raz pierwszy drukiem ukazało się nie w Polsce a w Lipsku w 1711 roku i w tym wydaniu nosiło tytuł  Historiae Polonicae libri XII.

Był także autorem kilku dzieł z dziedziny heraldyki.