Uryna w starożytnym Rzymie była pożądanym towarem.

Była ona zbierana w specjalnie przeznaczonych do tego miejscach i używana później do garbowania skór, czyszczenia różnych powierzchni czy w medycynie.

Stosowana była również w przemyśle, gdzie wykorzystywano ją do obróbki wełny nim znalazła się w zakładach krawieckich. Amoniak zawarty w moczu był w tym przypadku pomocny do usuwania tłuszczu z wełnianych włókien, gdyż posiada on zdolności emulgujące.

Rzymianie uważali, że mocz ma właściwości lecznicze. Na przykład, stosowano go jako środek dezynfekujący rany oraz środek leczniczy na choroby skóry. Był także stosowany w przypadku bólu gardła czy bólu zębów.