Urodzeni 12 czerwca

Jest jedną z najpopularniejszych modelek XXI wieku, wywierających znaczący wpływ na świat mody. 

Jako modelka debiutowała w 1998 roku uczestnicząc w pokazach paryskiego tygodnia mody. Początkowo mieszkała w Paryżu, następnie kontynuowała karierę w Nowym Jorku.

Uczestniczyła w kampaniach reklamowych takich marek, jak m.in. Valentino, Versace, Dior, Emporio Armani, H&M, Dolce & Gabbana, Emanuel Ungaro, Ralph Lauren, Chanel, Gucci, Apart, otwierała pokazy  m.in. Saint Laurent, Stelli McCartney i Proenzy Schouler.

Prezentowała kolekcje projektantów i domów mody: Yves Saint Laurent, Paco Rabanne, Carolina Herrera, Dolce & Gabbana, Donna Karan, Karl Lagerfeld,  Marc Jacobs, Vera Wang, Moschino, Gucci, Givenchy, Roberto Cavalli, Kenzo, Alexander McQueen, Atsuro Tayama, Christian Lacroix, Chanel, Óscar de la Renta, Matthew Williamson, Ralph Lauren , Victoria’s Secret.

Ponad czterdzieści razy znalazła się na okładkach magazynu Vogue.

W 2021 roku portal models.com uplasował  ją w rankingu Supers, jako jedną z kilkunastu modelek na świecie.

Stworzyła kolekcję ubrań dla domu mody Mohito, wypuściła także do sprzedaży autorski zapach Original.

Angażuje się w promowanie nowoczesnej, spójnej edukacji seksualnej w Polsce.

Uznawany jest za jednego z pionierów w dziedzinie badań nad kanałami jonowymi i ich rolą w funkcjonowaniu komórek. Jego prace przyczyniły się do lepszego zrozumienia mechanizmów przewodzenia impulsów nerwowych i funkcjonowania komórek i miały ogromny wpływ na rozwój neurobiologii i farmakologii.

Zajmował się również badaniami nad chorobami neurodegeneracyjnymi, takimi jak choroba Alzheimera. Jest autorem licznych publikacji naukowych i współzałożycielem firmy biotechnologicznej, która zajmuje się rozwojem nowych terapii.

W 1991 roku , wspólnie z Erwinem Neherem otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny za odkrycie funkcji pojedynczych kanałów jonowych w komórkach. 

W  1934 roku, po dojściu Hitlera do władzy, jej rodzina przeniosła się do Amsterdamu, aby uciec przed prześladowaniami ze strony nazistów.

Po napaści Niemiec, prześladowania Żydów zaczęły się również w Holandii.

W lipcu 1942 roku, mając 13 lat, wraz z rodziną zaczęła ukrywać się w tajnym aneksie w budynku firmy ojca. Pozostając w ukryciu zaczęła opisywać swoje przeżycia  z perspektywy ciekawej świata, dorastającej nastolatki. Opisywała m.in. drobne sprzeczki między mieszkańcami kryjówki, codzienne smutki i radości,  odnosiła się również do swojej tożsamości narodowej i religijnej oraz innych poważnych tematów, takich jak trudne relacje z matką czy fizyczne zmiany towarzyszące dojrzewaniu.

4 sierpnia 1944 roku, gdy miała 15 lat, kryjówka rodziny została odkryta w wyniku anonimowego donosu. Cała rodzina została aresztowana i uwięziona w obozie przejściowym w Westerbork, następnie w Auschwitz. W październiku 1944 roku wraz z siostrą przewieziona została do Bergen-Belsen, gdzie obie zmarły na tyfus w lutym 1945 roku, krótko przed wyzwoleniem tego obozu przez Brytyjczyków.

Jej dziennik został opublikowany po raz pierwszy w 1947 roku. W kolejnych latach  przetłumaczono go na 30 języków oraz przeniesiono na ekran.

Jego kariera polityczna rozpoczęła się w latach 60., kiedy został wybrany do Izby Reprezentantów, a następnie do Senatu. W latach 1981–1989 był wiceprezydentem u boku Ronalda Reagana.  Podczas dwóch kadencji Reagana odegrał znaczącą rolę w polityce zagranicznej i wewnętrznej.

20 stycznia 1989 roku został zaprzysiężony na 41. prezydenta USA.

Jako prezydent,  kontynuował politykę Reagana, skupiając się na redukcji deficytu budżetowego i obniżce podatków. W okresie jego prezydentury doszło do upadku Związku Radzieckiego i zjednoczenia Niemiec. W 1991 roku zdecydował się na interwencję wojskową w Iraku, aby wyzwolić Kuwejt spod okupacji irackiej, co doprowadziło do wojny w Zatoce Perskiej.

Znany był ze swojego południowego akcentu, poczucia humoru i umiejętności budowania konsensusu.

Po zakończeniu prezydentury pozostał aktywny w życiu publicznym, angażując się w różne inicjatywy charytatywne i dyplomatyczne.

Zmarł 30 listopada 2018 roku w wieku 94 lat. Jego syn, George W. Bush, również pełnił funkcję prezydenta USA w latach 2001–2009.

Studiował medycynę na uniwersytetach w Królewcu , Berlinie i Monachium. Po dojściu nazistów do władzy opuścił Niemcy ze względu na swoje żydowskie pochodzenie. Od 1939 roku mieszkał i pracował w Stanach Zjednoczonych. W latach 1949 - 1957 był profesorem chemii biologicznej w Harvard Medical School. Od 1957 roku prowadził badania na Uniwersytecie Rockefellera w Nowym Jorku. Jego prace pomogły wyjaśnić, w jaki sposób energia chemiczna jest przenoszona między reakcjami zachodzącymi w organizmie.

W 1953 roku, wspólnie z  Hansem Adolfem Krebsem otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny „za odkrycie koenzymu A i jego znaczenia dla metabolizmu pośredniego”

Mając kilkanaście lat opuścił rodzinną farmę w Ohio i wyruszył na wędrówkę po sąsiednich stanach. Polował na dzikie zwierzęta, zajmował się handlem skórami,  poznawał surową przyrodę, która później stała się tłem jego powieści.

W latach 1898–1900  studiował na uniwersytecie stanu Michigan, a następnie pracował  jako reporter.  Napisał ponad 30 powieści, które były niezwykle popularne na początku XX wieku. Pierwszą powieść -  „The Courage of Captain Plum” wydał w 1908 roku. Jego książki łączyły: przygodę, tematykę dzikiej przyrody, romantyzm, opisy życia traperów, myśliwych i mieszkańców północy.

Jego najbardziej znane powieści to: „Włóczęgi północy” , „Szara Wilczyca”, „Łowcy wilków”, „Łowcy złota”, „Dolina Ludzi Milczących” i „Najdziksze serca”.