29 grudnia

Był mistrzem pierwszorzędnego żartu ubranego w poetyckie słowa.

Debiutował w 1938 roku jako poeta w „Ilustrowanym Kuryerze Codziennym” wydawanym w Krakowie.  W 1945 roku powstały jego pierwsze utwory satyryczne, drukowane w „Szpilkach”.

Od 1948 do 1982 roku pozostawał w zespole redakcyjnym tygodnika „Przekrój”. Po przejściu na emeryturę, w latach 1982–2002 był nadal współpracownikiem pisma. Redagował  dział „Rozmaitości” na ostatniej stronie pisma, w tym rubryki: „O Wacusiu” i „Prosimy nie powtarzać”. Swoje utwory publikował także w tygodniku „Świat”,  w "Płomyku” i „Płomyczku”.

Zmarł w Krakowie 29 października 2010 roku.

Często nazywany był "Królem Tatr" - w znacznym  stopniu przyczynił się do rozwoju Zakopanego.

Był współtwórcą Towarzystwa Tatrzańskiego i jednym z pierwszych badaczy przyrody tatrzańskiej. Interesował się  leczniczymi właściwościami powietrza i przyrody górskiej - stał się pionierem leczenia gruźlicy za pomocą farmakologii skojarzonej z leczeniem klimatycznym.  Dzięki jego staraniem Zakopane zyskało  status stacji klimatycznej jako kurort wspomagający leczenie chorób płucnych.

W Zakopanem  wystawiono mu dwa pomniki, na jego cześć nazwano ulicę, sanatorium, Muzeum Tatrzańskie oraz przełęcz Wrota Chałubińskiego.

Zmarł 4 listopada 1889 roku, został pochowany w Zakopanem na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku.