Jest absolwentem stosunków międzynarodowych na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Należy do liderów polskiej lewicy.
Od 2016 roku pełni funkcję przewodniczącego Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Od 2019 roku jest posłem na Sejm - pełnił funkcję wicemarszałka Sejmu, od 18 listopada 2025 roku jest marszałkiem Sejmu.
Była jedną z najbardziej zmysłowych polskich gwiazd lat 80-tych XX wieku.
Jeszcze w czasie studiów w PWSFTviT w Łodzi debiutowała na ekranie w filmie Filipa Bajona "Aria dla atlety" . Rozpoznawalność przyniosły jej role w filmach: "Och Karol", "Tragarz puchu", "Fuks", "Femina", "Klątwa doliny węży", „Druga strona słońca”, "Sztuka kochania", "Na kłopoty… Bednarski".
W latach 1981-1983 występowała w wiedeńskim Volkstheater, następnie od 1983 do 1984 roku - gościnnie w teatrze w Radomiu. W latach 90 - tych zajęła się radiowo-telewizyjną publicystyką filmową.
Zmarła 23 lipca 2006 roku w Arciechowie, w następstwie wstrząsu anafilaktycznego po użądleniu osy w usta.
Jest doktorem habilitowanym nauk prawnych i profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Warszawskiego. Pracuje w Zakładzie Kryminologii w Instytucie Prawa Karnego na Wydziale Prawa i Administracji UW.
Jest założycielką Polskiego Stowarzyszenia Edukacji Prawnej. W latach 2002 - 2006 była pełnomocniczką Rzecznika Praw Obywatelskich do spraw Praw Ofiar Przestępstw oraz ekspertką ds. prawnych komisji sejmowych, Open Society Institute i Rady Europy.
W 2012 roku, prezydent Bronisław Komorowski odznaczył ją Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za działalność na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej.
Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne Redemptorystów w Tuchowie, następnie studiował teologię biblijną na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Święcenie kapłańskie przyjął w 1971 roku. Pracował jako katecheta w Toruniu, Szczecinku i Krakowie, zajmował się również duszpasterstwem akademickim. W 1986 roku wyjechał do Włoch, a następnie do Republiki Federalnej Niemiec.
Do Polski wrócił w 1991 roku. W tym samym roku założył rozgłośnię radiową "Radio Maryja". W ciągu następnych kilkunastu lat zainicjował powstanie gazety codziennej „Nasz Dziennik”, założył Telewizję "Trwam". W 1998 roku powołał do życia Fundację "Lux Veritatis", w której jest prezesem Zarządu. W 2001 założył niepaństwową wyższą szkołę zawodową – Wyższą Szkołę Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu, której był rektorem.
Jest osobą kontrowersyjną - z uwagi na swoje wypowiedzi, jak i działalność medialną, którym stawiane są zarzuty promowania nacjonalistycznych i antysemickich poglądów.
Wydział Aktorski warszawskiej PWST ukończył w 1967 roku.
Po studiach otrzymał angaż do Teatru im. Horzycy w Toruniu. W 1969 roku powrócił do Warszawy, występował w teatrach: Ziemi Mazowieckiej i Komedia , w latach 1989–2010 występował w poznańskim Teatrze Nowym.
Znany jest z ról w serialach: "Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy", "Siedem życzeń", "Pogranicze w ogniu", "Ekstradycja".
Uczestniczył w słuchowiskach i audycjach poetyckich Teatru Polskiego Radia.
Był wieloletnim pracownikiem naukowym na Uniwersytecie Wrocławskim, początkowo w Instytucie Fizyki Teoretycznej, następnie w Instytucie Matematycznym. Od 1973 roku do połowy 2009 roku pracował w Instytucie Matematyki i Informatyki Politechniki Wrocławskiej.
W latach 70 - tych związał się z opozycją demokratyczną, wówczas zorganizowaną wokół KSS "KOR" i Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Od 1979 roku był związany z redakcją "Biuletynu Dolnośląskiego", wówczas najważniejszego pisma opozycyjnego, które ukazywało się we Wrocławiu. Był delegatem na obrady I Krajowego Zjazdu Delegatów NSZZ "Solidarność", który odbył się w Gdańsku na początku września 1981 roku. Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku uniknął internowania.
W1982 roku założył organizację pod nazwą "Solidarność Walcząca".
Był posłem i marszałkiem seniorem Sejmu VIII kadencji.
W 1990 i w 2015 roku zgłosił swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich, nie udało mu się jednak zebrać wymaganych 100 tysięcy podpisów potrzebnych do jej zarejestrowania - udało mu się zostać kandydatem na urząd prezydenta RP w wyborach w 2010 roku - zajął 10 miejsce.
Zmarł 30 września 2019 roku po kilkumiesięcznej walce z nowotworem trzustki.
Prowadził badania w dziedzinie fizyki kwantowej i spektroskopii, wyjaśniając interakcje pomiędzy światłem a atomami - Inspiracje czerpał m.in. z publikacji polskiego fizyka, Wojciecha Rubinowicza. W 1964 roku został członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Fizycznego a w roku 1967 – członkiem zagranicznym PAN.
W 1966 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki „za odkrycie i rozwój optycznych metod badania rezonansu Hertza w atomach”.
W 1937 roku, wspólnie z Clintonem Davissonem otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za odkrycie właściwości falowych elektronów metodą dyfrakcji elektronów.
Pod koniec lat trzydziestych i w czasie II wojny światowej pracował nad wojskowymi zastosowaniami fizyki jądrowej. Zajmował się także aerodynamiką.
Jest jednym z najwybitniejszych rosyjskich pisarzy pierwszej połowy XX wieku.
Z wykształcenia był lekarzem. Podczas I wojny światowej pracował w szpitalach polowych na pierwszej linii. Na podstawie doświadczeń związanych z wykonywaną pracą pisał opowiadania, które opublikowane zostały w cyklu opowiadań zatytułowanym "Notatnik młodego lekarza". Wkrótce zmienił zawód i poświęcił się teatrowi, dziennikarstwu i pisaniu książek. Był autorem dramatów, opowiadań i kilku powieści. W powieści „Biała Gwardia” i dramatach „Dni Turbinów” i „Ucieczka” opisał losy rosyjskiej inteligencji w czasach rewolucji . Opowiadania „Diaboliada”, „Fatalne jaja” i „Psie serce” stanowiły satyrę na współczesną rzeczywistość.
Pod koniec lat dwudziestych poświęcił się teatrowi. Napisał komedie „Mieszkanie Zojki”, „Szkarłatna wyspa”, „Adam i Ewa”, dramat „Ostatnie dni”, dramaty „Ostatnie dni” , „Zmowa świętoszków” i „Życie pana Moliera”.
Najbardziej znany jest z wydanej pośmiertnie powieści "Mistrz i Małgorzata" , która została uznana za jedno z arcydzieł XX wieku.