Jest jedną z założycielek brytyjskiego zespołu Spice Girls, z którym związana była do 2000 roku, a następnie ponownie, od 2018 roku, gdy zespół wznowił działalność. Na swoim koncie ma również solowe albumy.
Dodatkowo rozwija się jako projektantka oraz pisarka.
Ukończył krakowską Wyższą Szkołę Teatralną i po obronieniu dyplomu zaczął występować na deskach teatru. Debiut filmowy zaliczył na przełomie wieku XX i XXI występem w filmie "Moja Angelika".
Często współpracuje z wybitnymi reżyserami nowoczesnego teatru - Krystianem Lupą i Krzysztofem Warlikowskim.
Jest również tłumaczem, przełożył na język polski wiele sztuk i dramatów, w tym m.in. Tennessee Williamsa "Tramwaj zwany pożądaniem", "Kotka na gorącym blaszanym dachu" oraz Sarah Kane "Oczyszczeni".
Początkowo występowała w lokalnych malezyjskich produkcjach telewizyjnych. Pierwszym międzynarodowym projektem, w którym wzięła udział był film "Jutro nie umiera nigdy" o przygodach Jamesa Bonda.
Otrzymała nominację do nagrody BAFTA za występ w filmie "Przyczajony tygrys, ukryty smok", a w 2023 roku odebrała swojego pierwszego Oscara za główną rolę w filmie "Wszystko wszędzie naraz".
Po ukończeniu projektowania użytkowego przeniósł się do Nowego Jorku i zaczął pracować w reklamie.
W latach 60. XX wieku narodziły się jego najsłynniejsze dzieła, przedstawiające puszki Coca-coli, zupę Campbell’s., ikoniczny portret Marilyn Monroe. Tworzył sztukę w gatunku pop-art, wykorzystywał technikę druku sitowego.
Spełniał się również w innych dziedzinach sztuki - pisał, malował, a nawet występował w telewizji.
Artyście poświęcono dedykowane muzeum - The Andy Warhol Museum, znajdujące się w jego rodzinnym Pittsburghu.
Odkrył lizozym i penicylinę. W czasie I wojny światowej był lekarzem w korpusie medycznym, co pogłębiło jego zainteresowanie infekcjami i ich leczeniem.
W 1945 roku wraz z Ernstem Chainem i Howardem Floreyem otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny za odkrycie penicyliny i jej leczniczego działania w różnych chorobach zakaźnych.
Zmarł 11 marca 1955 roku, jego grób znajduje się w katedrze św. Pawła w Londynie – co jest wielkim wyróżnieniem w Wielkiej Brytanii.
Był jednym z najwybitniejszych poetów epoki wiktoriańskiej, uhonorowany tytułem „poeta laureatus” (powołany przez króla lub innego władcę oficjalny poeta dworski). Do jego najsłynniejszych wierszy należą: "Ulisses", "Oenone", "Kraken", "Pani z Shalott" i "Idylle królewskie".
Z jego dorobku czerpała Agatha Christie, wykorzystując fragmenty jego wierszy w swoich powieściach.
Znany jest przede wszystkim z odkrycia dwóch pierwiastków chemicznych: palladu i rodu. Jego prace miały ogromne znaczenie dla rozwoju chemii analitycznej, fizyki światła i metalurgii platynowców.
Początkowo kształcił się na lekarza, uzyskując stopień doktora medycyny, porzucił jednak ten zawód na rzecz kariery naukowej. Na jego cześć nazwano kryształ - Wollastonit, którego odkrycia dokonał.
Otrzymał prestiżowy Medal Copleya - przyznawany przez Towarzystwo Królewskie w Londynie za wybitne osiągnięcia naukowe.
Początkowo był murarzem i rzemieślnikiem, samodzielnie zdobył wykształcenie architektoniczne.
Jego najsłynniejszym projektem jest Mennica w Paryżu (Hôtel des Monnaies), której budowa została ukończona w 1775 roku. Projekt ten otworzył mu drogę do Królewskiej Akademii Architektury, do której przyjęto go w 1776 roku.
Zajmował się projektami urbanizacyjnymi, stworzył wiele projektów modernizujących stolicę Francji, tj. szpitale czy dziedziniec przed Katedrą Notre-Dame. inspirował się architekturą antyczną, ale też ideami Oświecenia, jego budynki były nie tylko reprezentacyjne, ale też funkcjonalne i nowoczesne jak na XVIII wiek.
Przez pewien czas był także architektem królewskim Ludwika XVI.