W okresie medyńskim (622-632) powstała tzw. "Karta" (safiha), nazywana przez współczesnych orientalistów "konstytucją medyńską".

Regulowała ona stosunki pomiędzy medyńską wspólnotą muzułmanów (umma), a przybyłymi z Mekki mihadżirami (emigrantami) i miejscowymi. Wprowadzono też w tym okresie kilka nowych zasad islamu, m.in. kierunek modlitwy - w stronę Mekki, a nie jak do tej pory Jerozolimy, wprowadzono nawoływanie do modlitwy (Azan) oraz miesięc postu ramadan.