W czasie trwania konfliktu króla z biskupem Oleśnickim, Kazimierz Jagiellończyk został obłożony papieską klątwą.

Król próbował przejąć kontrolę nad Kościołem w Polsce, co zbiegło się z kryzysem w Watykanie. O tron Stolicy Apostolskiej ubiegało się wówczas dwóch kandydatów: Feliks V i Mikołaj V. Jagiellończyk poparł Mikołaja, za co w zamian otrzymał liczne przywileje. Gdy Mikołaj V wyeliminował swojego kontrkandydata, niepotrzebne mu już było poparcie polskiego króla. Kazimierz jednak nie zamierzał zrzec się uzyskanych wcześniej przywilejów i nadal obsadzał polskie biskupstwa według własnego uznania. Został za to ukarany klątwą papieską, którą się w ogóle nie przejmował, zresztą wkrótce wygasła ona wraz ze śmiercią Mikołaja V.

Następcy Mikołaja V akceptowali kandydatury na biskupów proponowane przez Kazimierza Jagiellończyka.