Ciekawostki o kombuczy

Kombucza
Znaleźliśmy 16 ciekawostek na temat kombuczy

Probiotyczny napój herbaciany

O wykorzystaniu grzybka herbacianego do przyrządzenia napoju energetyzującego i oczyszczającego można przeczytać już w chińskich źródłach pisanych z dynastii Jin, tj. z około 220 r. p.n.e. Rozpropagowana w kolejnych wiekach w Japonii i Europie, stała się jednym z podstawowych napojów naszych przodków. Wyparta w drugiej połowie XX wieku przez napoje amerykańskich koncernów, wraca teraz do łask jako napój, który pozytywnie wpływa na nasze zdrowie.

1
Kombucza (kombucha) jest napojem przyrządzanym ze słodzonej herbaty poddanej fermentacji przez tzw. grzybek herbaciany.
Grzybek ten zwany jest też grzybkiem japońskim lub SCOBY (Symbiotic Culture of Bacteria and Yeasts). Jest to symbiotyczna kultura bakterii i drożdży.
2
Grzybek herbaciany ma galaretowatą strukturę o białej lub jasnopomarańczowej barwie.
Tworzy go wiele gatunków bakterii i drożdży występujących w jednolitej kulturze. Skład ilościowy i jakościowy mikroorganizmów tworzących tę strukturę jest różny w zależności od jej pochodzenia.
3
Najpowszechniejszymi bakteriami występującymi w grzybku są te z gatunku Acetobacter oraz Gluconobacter.
Szczepem podstawowym w kombuczy jest Gluconacetobacter xylinus, który syntetyzuje celulozę.  Najczęściej występującymi gatunkami drożdży są Saccharomyces, Saccharomycodes, Candida, Zygosaccharomyces, Dekkera, Torulospora, Pichia, Mycotorula, Mycoderma.
4
Napój jest lekko słodki, kwaskowaty, musujący i orzeźwiający.
Posiada barwę od jasnoszarej do ciemnobrązowej. Barwa zależy od rodzaju herbaty użytej do fermentacji. Najbardziej nadaje się do tego herbata czarna lub zielona oraz cukier.
5
W wyniku fermentacji herbaty z cukrem i dodatkiem grzybka herbacianego powstają różne produkty, ale najważniejsze są kwasy organiczne, etanol oraz dwutlenek węgla.
Ponieważ kombuczę przyrządza się w wielu rejonach świata, dlatego istnieje wiele sposobów jej przygotowania. Aby otrzymać 1 l napoju należy użyć 100 g cukru i 5 g herbaty, którą po zaparzeniu i przestygnięciu należy przelać do szklanego pojemnika, dodać niewielki kawałek grzybka i uzupełnić 200 ml napoju z wcześniejszej fermentacji. Tak przygotowany płyn odstawia się w zacienione miejsce o temperaturze pokojowej na 3-5 dni. Po upływie tego czasu kombucza jest gotowa do picia.
6
Kombuczy przypisuje się wiele wartości leczniczych.
Napój wywiera dodatni wpływ na florę bakteryjną jelit.
7
Już około 221-206 r. p.n.e. kombuczę zaczęto pić w Chinach, kraju, w którym praktykowana jest tradycyjna medycyna.
Było to w okresie panowania dynastii Jin. Kombuczę wówczas nazywano Eliksirem Wiecznego Życia lub Herbatą Nieśmiertelności.
8
Z Chin kombucza dotarła do Japonii (w latach 250-538).
Koreański lekarz, który dotarł do Japonii, prawdopodobnie wyleczył problemy trawienne ówczesnego cesarza przy pomocy herbaty poddanej fermentacji specjalnym grzybkiem.
9
Rozwój handlu pomiędzy Chinami a Europą przyczynił się również do pojawienie się na tym kontynencie nie tylko herbaty, ale też grzyba herbacianego.
Fermentowany napój herbaciany łatwiej przyjął się we wschodniej części Europy, gdzie tradycja spożywania sfermentowanych potraw istniała od dawna (kiszona kapusta, ogórki, kwas chlebowy). Wobec tego faktu, kombucza łatwo rozpowszechniła się wśród ludów słowiańskich. Zwłaszcza popularna jest od wielu pokoleń w Rosji.
10
Pojawienie się na rynku amerykańskich napojów słodzonych i gazowanych spowodowało, że kombucza czy kwas chlebowy stały się niepopularnym przeżytkiem.
Zachodnim koncernom udało się w ciągu pięćdziesięciu lat całkowicie wyprzeć z naszej kultury napój, który przez setki lat był regularnie spożywany w Europie centralnej i wschodniej.