Dla miejscowej ludności, polowanie i osiedlanie się w puszczy było zabronione (mówi się o pierwszych próbach ochrony przyrody tego miejsca, choć myślano bardziej o zabezpieczeniu zwierzyny do polowań dla możnych). Pozyskiwanie drewna opałowego czy owoców runa leśnego było ograniczone i odpłatne. Szlachta i duchowieństwo, aby korzystać z dóbr puszczy, musieli zdobyć specjalny przywilej zwany prawem wchodów. Od XV w. istniała specjalna służba leśna zwana osoką, która strzegła lasów i kontrolowała wchody.
