Powierzchnia planety jest niewidoczna z kosmosu, za to atmosfera odbija duże ilości światła czyniąc Wenus tak jasnym obiektem na niebie.

Atmosferę z dwutlenku węgla pokrywa gruba warstwa chmur zbudowanych z kwasu siarkowego. Chmury rozpościerają się od 45 do 70 kilometrów nad powierzchnią Wenus i całkowicie zasłaniają to, co znajduje się pod nimi. Odbijają również 75% światła, które do nich dociera.

Tak prezentują się chmury na Wenus w paśmie ultrafioletowym. Grube na 35 kilometrów chmury uniemożliwiają dostrzeżenie czegokolwiek na powierzchni, dlatego powierzchnia Wenus badana jest za pomocą radaru. Kevin Gill /Flickr / CC BY 2.0

Z wenusjańskich chmur pada żrący deszcz, który jednak nigdy nie dociera do powierzchni planety ponieważ zanim zdąży opaść ponownie wyparowuje. Takie opady występują również na Ziemi i znane są jako Virga. 

Chmury na Wenus są nieprzyjazne jeszcze z jednego powodu, cuchną jak zgniłe jaja.