Ciekawostki o Annapurnie

Trudny ośmiotysięcznik

Annapurna
Annapurna należy do ośmiotysięczników - popularnie określanych tak szczytów, których wierzchołek wznosi się na 8 tys. lub więcej metrów nad poziom morza. Przyjmuje się, że na Ziemi znajduje się czternaście głównych ośmiotysięczników, a wśród nich pięć tzw. wysokich, do których Annapurna nie należy. Pomimo tego, ze względu na dużą rozległość, jest górą niebezpieczną. Groźne nie jest samo wejście na wierzchołek, ale śnieg i lawiny, które mogą uniemożliwić powrót do bazy. Po raz pierwszy zdobyta w 1950 roku, cały czas przyciąga chętnych do wspięcia się na nią himalaistów, a także miłośników trekkingu do przejścia 200-kilometrowej trasy wokół niej.
1.Annapurna znajduje się w Himalajach, w Nepalu, na północny zachód od Katmandu.
W centralnym Nepalu, po obu stronach głębokiego przełomu rzeki Kali Gandaki, lewego dopływu Gangesu, wznoszą się olbrzymie masywy górskie: Dhaulagiri (8167 m - siódmy co do wysokości ośmiotysięcznik) i w odległości 33 km, oddzielona głęboko wciętą doliną rzeki - Annapurna.
2.Jej wysokość wynosi 8091 m. n.p.m.
Jest jednym z dziesięciu himalajskich ośmiotysięczników, pozostałe cztery znajduja się w Karakorum. Jest dziesiątym co do wysokości szczytem Ziemi.
3.Annapurna to rozległy masyw górski o długości 55 km.
Jej główny wierzchołek otoczony jest ze wszystkich stron trzynastoma siedmiotysięcznymi szczytami i szesnastoma sześciotysięcznymi.
4.W samej Annapurnie wyróżnia się trzy wierzchołki i pozostałe szczyty.
  • Annapurna I wierzchołek główny - 8091 m
  • Annapurna I wierzchołek środkowy - 8051 m
  • Annapurna I wierzchołek wschodni - 8010 
  • Pozostałe szczyty człego masywu: Annapurna II, Annapurna Fang, Annapurna III, Annapurna IV, Gangapurna, Annapurna Południowa, Lachenal Peak, Tilicho, Nilgiri Północny, Machhapuchhare, Nilgiri Środkowy, Nilgiri Południowy, Hiunchuli.
5.Nazwa Annapurna pochodzi z sanskrytu i jest połączeniem dwóch słów: anna, co oznacza pożywienie, oraz purna, czyli pełna, bogata.
Annapurna to hinduistyczna bogini, jedno z wcieleń Parwati (bogini reprezentująca łagodny aspekt Śakti, mocy boga Śiwy), czczona za moc dostarczania pożywienia. Inna wersja mówi, że połączenie słów anna i purna jest przydomkiem bogini Durgi (wojownicza forma Dewi, niezwyciężona w boju, moc snu, moc stwórcza), lub Kali (hinduska bogini czasu i śmierci, pogromczyni demonów i sił zła) i mogłaby oznaczać "Żywicielka".
6.Indyjska Służba Topograficzna nazwała Annapurnę Szczytem XXXIX.
7.W zachodniej części masywu Annapurny znajduje się jedno z najwyższych urwisk na świecie.
Jest to południowo-zachodnia ściana wierzchołka Annapurna Fang (Baraha Shikhar) o wysokości 7647 m. Ściana ta ma wysokość od 4600 do 4800 metrów i jest wyższa od ściany Rupal w masywie Nanga Parbat (8126 m - dziewiątym co do wielkości ośmiotysięczniku), liczącej 4500 m wysokości.
8.Aby dojrzeć główny wierzchołek Annapurny, należy odbyć wielodniową, pieszą wędrówkę do miejsca zwanego Sanktuarium Annapurny.
Sanktuarium leży 40 km na północ od Pokhary (miasto w centrum Nepalu, nad jeziorem Phewa Tal, w pobliżu Obszaru Chronionego Annapurny), jest to owalny płaskowyż położony na wysokości ponad 4 tys. metrów, otoczony przez pierścień gór, z których większość ma ponad 7 tys. metrów. Sanktuarium dla społeczności lokalnej jest miejscem świętym i na trasie można spotkać wielu pielgrzymów.
9.W rejonie masywu Annapurny istnieje największy chroniony obszar przyrody w Nepalu - ACAP - Obszar Chroniony Annapurny.
Założony w 1986 roku przez króla Mahendrę w ramach projektu King Mahendra Trust for Nature Conservation. Obszar rezerwatu jest niezwykle zróżnicowany biologicznie i etnicznie, dzięki czemu jest on najbardziej popularnym miejscem turystycznym Nepalu, przyciagającym ponad 60% całkowitej liczby odwiedzających kraj miłośników turystyki górskiej.
10.Istnieją różne szlaki trekkingowe w rejonie Annapurny: Annapurna Base Camp, czy Annapurna Circuit - szlak wokół masywu Annapurny.
Szlak Annapurna Circuit jest niezwykle widowiskowym obejściem masywu szczytów Annapurny, którego najwyższym, kulminacyjnym punktem jest przełęcz Thorung La na wysokości 5416 m. Cała trasa jest atrakcyjna widokowo i umożliwia obcowanie ze zmieniającą się wraz z wysokością przyrodą i kulturą buddyjską żyjących tam etnicznych społeczności Gurung, Manaaggi, Thakali oraz tybetańskich uchodźców. Przejście całej trasy zajmowało kiedyś 21-23 dni, obecnie odbywa się to szybciej, gdyż wybudowano drogi szutrowe i można korzystać też z transportu jeepami i atobusami.
11.Annapurna jest pierwszym ośmiotysięcznym szczytem zdobytym przez człowieka.
Dokonali tego Maurice Herzog i Louis Lachenal 3 czerwca 1950 roku. Obaj uczestnicy wyprawy, w czasie ataku szczytowego wspomagali się amfetaminą, doznali ślepoty śnieżnej oraz poważnych odmrożeń. Jednemu z nich amputowano palce stóp, a drugiemu palce dłoni. Życie zawdzięczają pozostałym członkom wyprawy.
12.Kolejne wejście na Annapurnę odbyło się dwadzieścia lat później, w 1970 roku.
Dokonała tego brytyjska wyprawa pod kierownictwem Chrisa Boningtona. Na szczyt weszło dwóch uczestników wyprawy. Jeden z uczestników tej wyprawy zginął zasypany przez seraki (elementy lodowca, wielotonowe bryły lodu tworzące się w wyniku pękania lodowca). Uczestnicy tej wyprawy nie wspomagali się tlenem z butli.
13.3 lutego 1987 roku polscy himalaiści, Artur Hajzer i Jerzy Kukuczka dokonali pierwszego zimowego wejścia na Annapurnę.
Pierwszą Polką, która zdobyła tan szczyt była Wanda Rutkiewicz w 1991 roku. W połowie drogi na szczyt spadające kamienie zraniły ją w nogę. Kierownik wyprawy Krzysztof Wielicki nakazał jej zejście, ale odmówiła. Walcząc z bólem weszła na szczyt.
14.W 1981 roku polska wyprawa Klubu Wysokogórskiego Zakopane wytyczyła nową drogę na Annapurnę I środkową (8051 m).
Szczyt zdobyli Maciej Berbeka i Bogusław Probulski. Ta nowa droga, Droga Zakopiańczyków, została przez nich nazwana (po uprzednim uzgodnieniu z papieżem) Drogą Jana Pawła II. Ich wyczyn został uznany za najlepsze osiągnięcie sezonu himalajskiego w 1981 roku.
15.Pierwsza kobieca ekspedycja na Annapurnę przeszła do historii jako pierwsza amerykańska wyprawa.
W 1978 roku trzynaście kobiet zorganizowało wyprawę, a na szczycie stanęły Vera Komarkova i Irene Miller. Tragicznie niestety zakończyła się wspinaczka drugiego zespołu szczytowego. Alison Chadwick-Onyszkiewicz (żona Janusza Onyszkiewicza) i Vera Watson zginęły po upadku na lodowym stoku blisko obozu V.