Znaleźliśmy 22 ciekawostki na temat Lisa polarnego
Vulpes lagopus
Lis polarny to doskonale przystosowany do swojego otoczenia drapieżnik, który wykształcił cały szereg cech anatomicznych i behawioralnych aby przetrwać surowe warunki zimowe panujące w okołobiegunowych obszarach, na których występuje.
1
Występuje na półkuli północnej, zwłaszcza w biomie tundry arktycznej.
Spotkać go można od Alaski poprzez północną część Ameryki Północnej, na Grenlandii i Islandii, w północnej części Skandynawii oraz w całej północnej Eurazji.
2
Jest jedynym ssakiem lądowym występującym na Islandii.
Przybył na ten obszar pod koniec ostatniej epoki lodowcowej, wędrując po zamarzniętym morzu.
3
Istnieje pięć podgatunków lisa polarnego.
4
Za przodka tego gatunku uznaje się żyjącego w pliocenie (od 5 do 3,6 mln lat temu) lisa tybetańskiego (Vulpes qiuzhudingi).
Wyżyna Tybetańska doświadczyła w pliocenie warunków klimatycznych podobnych do tych panujących w tundrze i była siedliskiem przystosowanych do zimna ssaków, które rozprzestrzeniły się w Ameryce Północnej i Eurazji w epoce plejstocenu (2,6 mln-11,7 tys. lat temu).
5
Lisy polarne przystosowane są do srogich i nieprzyjaznych warunków pogodowych.
Różnica między temperaturą ciała zwierzęcia a temperaturą otoczenia może dochodzić do 100 °C więc każdy dżul energii jest na wagę złota. Lisy polarne wykształciły jednak całą masę zachowań, które w połączeniu z ich cechami anatomicznymi ułatwiają im przeżycie w najgorszych warunkach pogodowych.
6
Istnieją dwa warianty kolorystyczne lisa polarnego – biały i niebieski.
Wariant biały zimą jest biały a latem brązowy wzdłuż grzbietu oraz jasnoszary w części brzusznej. Wariant niebieski jest przeważnie szary, stalowoniebieski lub brązowy przez cały rok. Chociaż niebieski allel jest dominujący nad białym allelem, 99% populacji lisa arktycznego rodzi się z wariantem białym. Spośród tych dwóch wariantów można wyodrębnić pięć odmian ubarsienia: niebieski, biały, cienisty, beżowy i szafirowy.
7
Samce są nieznacznie większe od samic.
Długość pyska i ciała u samców wynosi średnio 55 cm podczas gdy u samic 52 cm. Samce ważą około 3,5 kg a samice 2,9 kg. Rekordzista wśród lisów polarnych ważył jednak znacznie więcej, bo aż 9,4 kg.
8
Choć są wszystkożerne, żywią się głównie małymi zwierzętami.
W ich menu znajdują się nornice, lemingi oraz inne gryzonie a także ryby, ptaki, zające oraz jaja. W maju i kwietniu lis polarny poluje także na szczenięta fok, które w tym czasie są bezbronne. W diecie lisa polarnego okazjonalnie znajdziemy też jagody czy wodorosty.
9
Mają dobry słuch, choć nie tak dobry jak lis rudy czy pies.
Słyszą w zakresie 125 – 16 tysięcy Hz. Są w stanie usłyszeć kopiące na głębokości 10 -15 cm lemingi.
10
Mają doskonały węch.
Potrafią wyczuć padlinę pozostawioną przez niedźwiedzie polarne, w odległości od 10 do 40 km. Z łatwością wyczuwają i odnajdują zamarznięte lemingi pod warstwą śniegu o grubości do 77 cm, a legowisko fok są w stanie wywęszyć nawet pod 150 cm warstwą śniegu.
11
Podstawą ich diety są lemingi, których populacja jest zawsze skorelowana z populacją lisa arktycznego.
W przypadku obfitej dostępności pożywienia, lisy mogą rodzić do 18 młodych w jednym miocie podczas gdy brak pożywienia mogą nie rozmnażać się wcale.
12
Są również padlinożerne.
W przypadku braku obfitej ilości pożywienia żywią się padliną. Zazwyczaj znajdują większą zwierzynę, pozostawioną przez inne, groźniejsze drapieżniki takie jak wilki czy niedźwiedzie.
13
W skrajnych sytuacjach niedoboru pożywienia odżywiają się również odchodami.
Są w stanie przeżyć surowe zimy i niedobór pożywienia dzięki doskonale magazynującej energie tkance tłuszczowej. Na początku zimy lis polarny może mieć zmagazynowane w tkance tłuszczowej nawet 3500 kcal. Średniej wielkości lis polarny potrzebuje do przetrwania około 112 kcal na dobę. Budowanie tkanki tłuszczowej zaczyna się jesienią, kiedy to lis może zwiększyć swoją masę ciała o ponad 50%.
14
W sytuacji dużego mrozu lisy ograniczają ilość wykonywanego ruchu oraz zwijają się w kłębek by zminimalizować utraty ciepła.
Chowają wtedy głowę i kończyny pod tułowiem i przybierają najbardziej optymalny kształt, którego powierzchnia oddawania ciepła jest zredukowana do absolutnego minimum.
15
Futro lisa polarnego zapewnia najlepszą izolację pośród futer wszystkich ssaków. Tolerują temperatury do -70 ° C.
Są do tego doskonale przystosowane anatomicznie. Grube i wielowarstwowe futro zapewnia doskonałą izolację termiczną a dodatkowo jako jedyne psowate posiadają poduszki na łapach pokryte są futrem. Ponadto lis polarny ma niski stosunek powierzchni ciała do objętości, o czym świadczy jego ogólnie zwarty kształt ciała, krótki pysk i nogi oraz krótkie, grube uszy.
16
Okres godowy rozpoczyna się wiosną.
W tym czasie lis polarny szuka miejsca do założenia nowej rodziny. Do zapłodnienia dochodzi w kwietniu lub w maju. Są monogamiczne a opieką nad potomstwem zajmują się zarówno ojciec jak i matka.
17
Ciąża lisów polarnych trwa 52 dni.
Miot może liczyć nawet 25 młodych co jest rekordem spośród wszystkich ssaków drapieżnych. Młode opuszczają norę 3 – 4 tygodnie po narodzinach a matka przestaje je karmić mlekiem po 9 tygodniach od narodzin.
18
Nory lisów polarnych umiejscowione są na wzniesieniach, w niezamarzającej glebie.
Skomplikowany kompleks lisich nor może zajmować powierzchnię nawet 1000 m2. Takie systemy tuneli mogą funkcjonować dziesięcioleciami i są zamieszkiwane przez kolejne pokolenia lisów. Najczęściej budowane tunele mają wyjście na stronę południową, co pozwala uzyskać więcej ciepła.
19
Dla lisów arktycznych dużo ważniejsza jest solidna i bezpieczna nora niż bliskość do źródła pokarmu.
Zawsze starają się wybrać najlepsze schronienie dla swojej rodziny, korzystają nawet z nor lisów rudych na terenach, na których współistnieją. W wypadku zagrożenia ze strony drapieżników rodzice przenoszą małe w inne, trudniej dostępne części systemu tunelowego.
20
Gdy pożywienia jest pod dostatkiem, lisie rodziny mogą łączyć się w większe, stadopodobne struktury.c
Pozwala to tym drapieżnikom na skuteczniejsze pilnowanie i bronienie zajmowanego terytorium. W takich społecznościach poligamia jest bardziej rozpowszechniona.
21
Większość lisów polarnych nie przeżywa pierwszego roku życia.
22
Pierwsza ferma hodowlana lisów polarnych została założona w 1897 roku w Ameryce Północnej a w Polsce w 1938.
Od tego czasu futra lisów zaczęły cieszyć się coraz większą popularnością wśród kobiet a przemysł futrzarski urósł do olbrzymich rozmiarów. Dopiero w ostatnich latach zauważalny jest spadek zainteresowania futrami i coraz częściej spotyka się pogląd, że posiadanie odzieży wykonanej ze skór zabijanych w tym celu zwierząt jest passe.
