Ciekawostki o Kazimierzu III Wielkim

Ostatni Piast na tronie polskim

Kazimierz III Wielki
Był jednym z największych polskich królów. Kazimierz Wielki znany był ze swojego zamiłowania do kobiet. Miewał wiele kochanek oraz dwukrotnie wziął bigamiczny ślub. Niestety z żadną ze swoich żon nie miał syna, choć kochanki dały mu przynajmniej dwóch potomków płci męskiej. Potrafił bardzo umiejętnie zarządzać krajem oraz prowadzić politykę zagraniczną. Znany jest ze swoich reformatorskich umiejętności, które przełożyły się zarówno na rozwój gospodarczy jak i militarny. Kazimierz Wielki był fundatorem wielu obiektów sakralnych i cywilnych ale chyba najbardziej znaną jego spuścizną jest dzisiejszy Uniwersytet Jagielloński, pod który podwaliny podłożył fundując w 1364 roku Akademię Krakowską.
1.Kazimierz Wielki urodził się 30 kwietnia 1310 roku w Kowalu.
Był najmłodszym synem Władysława Łokietka. Miał 2 starszych braci, którzy zmarli w bardzo młodym wieku. Stefan odszedł prawie 4 lata przed narodzinami Kazimierza a Władysław gdy Kazimierz miał 2 lata.
2.Pierwszy raz określenie „Wielki” zostało użyte wobec tego władcy w Statutach Łaskiego pochodzących z przełomu 1505 i 1506 roku.
3.Wychowywał się na zamku wawelskim, gdzie od najmłodszych lat pobierał nauki.
4.Ponieważ jego siostra Elżbieta została wydana za króla węgierskiego Karola Roberta, młody Kazimierz często gościł na węgierskim dworze w Budzie.
5.Już w wieku 5 lat młody Kazimierz został zaręczony z czeską królewną Juttą. Mariaż ten miał na celu doprowadzenie do rezygnacji z pretensji do polskiego tronu przez króla czeskiego Jana Luksemburskiego.
Do ślubu jednak nie doszło gdyż czeskiemu władcy urodzili się dwaj synowie, a więc pewnym było że jednego z nich ojciec na pewno widział na tronie polskim.
6.Jego pierwszą żoną była córka wielkiego księcia litewskiego Giedymina – Aldona, która przed ślubem została ochrzczona i przyjęła imię Anna.
Zmarła dość młodo w wieku 28 lat nie pozostawiając po sobie żadnego męskiego potomka.
7.Około roku 1327 Kazimierz ciężko zachorował i można domniemywać, że otarł się o śmierć. Na szczęście młody książę wyzdrowiał.
8.Podczas pobytu Kazimierza na Węgrzech pomiędzy rokiem 1329 a 1330 wybuchł skandal obyczajowy. Kazimierz został posądzony o gwałt na Klarze Zach, pięknej dwórce swojej siostry Elżbiety.
Nie wiadomo czy te doniesienia są prawdziwe, zakłada się że mogą to być plotki rozpuszczane przez Krzyżaków w celu zdyskredytowania państwa polskiego. W owych czasach Polska znajdowała się w stanie wojny z zakonem krzyżackim.
9.26 maja 1331 roku Władysław Łokietek mianował swojego syna namiestnikiem Wielkopolski, Sieradza i Kujaw.
Nominacja była najprawdopodobniej symboliczna gdyż nie zachowały się do dnia dzisiejszego żadne dokumenty potwierdzające jakąkolwiek aktywność administracyjną młodego Kazimierza.
10.Na łożu śmierci Władysław Łokietek polecił swojemu synowi odzyskać utracone na rzecz Krzyżaków ziemie.
11.Kazimierz Wielki został koronowany na króla Polski 25 kwietnia 1333 roku przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Janisława.
Pomimo koronacji na króla Polski Kazimierz na arenie międzynarodowej określany był mianem „króla Krakowa”, gdyż oficjalnie nadal Jan Luksemburski rościł sobie prawa do polskiej korony.
12.Młody król bardzo sprawnie rozwiązywał konflikty ze swoimi oponentami.
Chcąc wymusić na Janie Luksemburskim zrzeczenie się pretensji do korony polskiej zaczął pertraktować z jego przeciwnikami - rodem Wittelsbachów. Dzięki umiejętnej dyplomacji, w roku 1333 zawarł z nimi pakt o współpracy przygranicznej mającej na celu zwalczanie przestępczości rabunkowej. W 1335 roku polska delegacja zawarła sojusz z margrabią Wittelsbachem we Frankfurcie. To posunięcie wymusiło na Janie Luksemburskim rozpoczęcie negocjacji z Kazimierzem Wielkim.
13.Pertraktując z Janem Luksemburskim Kazimierz cały czas podtrzymywał negocjacje w Wittelsbachami aby mieć jak największe pole działania na wypadek nieprzychylnego dla siebie obrotu spraw.
Ostatecznie Kazimierz opowiedział się po stronie Jana Luksemburskiego, gdy miedzy nim a Ludwikiem IV wybuchł otwarty konflikt.
14.W 1334 toku Kazimierz skonfliktował się z krakowskim biskupem Janem Grotem za co została na króla rzucona klątwa a diecezja krakowska została interdyktowana.
Biskup zarzucał Kazimierzowi zbytnią uległość wobec Krzyżaków a Kazimierz z kolei zarzucał biskupowi zdradę i nadużycia finansowe.
15.Po negocjacjach w Trenczynie w 1335 roku udało się porozumieć z Czechami w sprawie tytułowania Kazimierza.
Od tego czasu kancelaria Jana Luksemburskiego przestała określać Kazimierza mianem „króla Krakowa” oraz tytułować Jana Luksemburskiego „królem Polski”. Postanowienia trenczyńskie umocniono podczas zjazdu Wyszechradzkiego 19 listopada , podczas którego Kazimierz unieważnił niektóre niekorzystne dla niego zapisy poprzedniego zjazdu.