Ciekawostki o Tamarze Łempickiej

Najdroższa polska malarka

Tamara Łempicka
Polska malarka o niesamowitym talencie, żyjąca niekonwencjonalnie, skandalistka, przez długi czas zapomniana, a w Polsce praktycznie nie znana. Dziś jej obrazy osiągają zawrotne ceny na światowych aukcjach, a w swoich kolekcjach posiadają je Madonna, Jack Nicholson, Barbara Streisand. Tamara Łempicka żyła jak chciała, robiła co chciała i nienawidziła robić tego, co musiała. W życiu próbowała wszystkiego, co według niej należało do obowiązków artysty.
1.Tamara Łempicka de domo Tamara Maria Gurwik-Górska urodziła się w Warszawie 16 maja 1898 roku.
Jej ojciec, Borys Gurwik-Górski, zamożny rosyjski Żyd, był przemysłowcem bądź kupcem. Matka, Malwina z domu Dekler pochodziła ze zasymilowanej zamożnej, wpływowej rodziny.
2.Tamara wychowywana była przez matkę i dziadków, Bernarda i Klementynę Deklerów w Warszawie.
Deklerowie należeli do elity towarzyskiej i kulturalnej stolicy, w ich domu bywał Ignacy Jan Paderewski i Artur Rubinstein. Dziadkowie Tamary pochowani są w rodzinnym grobowcu na cmentarzu żydowskim w Warszawie.
3.Ojciec dość wcześnie zniknął z życia Tamary, gdyż opuścił rodzinę.
Tamara miała wtedy kilka lat, ale przez całe życie okoliczności zniknięcia ojca były jej skrywaną tajemnicą. Mówiła, że rodzice rozwiedli się, ale prawdopodobnie ojciec popełnił samobójstwo.
4.Na przełomie wieków rodzina Tamary przeniosła się z Warszawy do Moskwy, gdzie jej dziadek prowadził bank.
Tamara odebrała bardzo dobre wykształcenie, uczęszczała do szkoły w Szwajcarii, podróżowała po świecie, obracała się w eltarnych kręgach. Często symulowała problemy zdrowotne, czym wymuszała coroczne wakacje we Włoszech, na które jeździła z babcią.
5.W czasie tych włoskich wakacji zapoznawała się ze sztuką renesansowych mistrzów.
Oglądała ich dzieła we Florencji, Rzymie i Wenecji. Wpływ renesansowej sztuki na jej malarstwo pojawił sie w dwóch pierwszych okresach jej twórczości - czyste barwy, dokładny rysunek, draperie i cienie.
6.W 1911 roku Łempicka przeniosła się z Moskwy do Petersburga i zamieszkała u krewnych, Stefy i Maurycego Stiferów.
W Petersburgu uczestniczyła w kursach rysunku na Akademii Sztuk Pięknych. Prowadziła też intensywne życie towarzyskie i kulturalne. Stiferowie zabierali ją na przedstawienia baletowe do Teatru Maryjskiego i do prywatnego teatru książąt Jusupowów, na elitarne recitale i koncerty w Carskim Siole, letniej rezydencji Romanowów.
7.Na jednym z takich balów petersburskich elit poznała swojego przyszłego męża, Tadeusza Łempickiego.
Był on młodym prawnikiem i bon vivantem. Jego rodzina pochodząca z Warszawy mieszkała w Petersburgu w  jednym z pałaców wielkiego księcia Włodzimierza Aleksandrowicza. Matka Tadeusza, Maria Norwid była bratanicą Cypriana Kamila Norwida.
8.Był to bal kostiumowy, na który Tamara przebrała się w strój chłopki.
Na salony wkroczyła w towarzystwie dwóch gęsi, które ślizgały się na wypolerowanych posadzkach i bardzo hałasowały. Osiągnęła efekt - została zauważona przez Tadeusza, wobec którego już wcześniej miała plany. Postanowiła uwieść wybranka swoją wybujałą seksualnością, pracowitością i determinacją.
9.Tamara poślubiła Tadeusza Łempickiego w 1916 roku w Petersburgu, w Kaplicy Kawalerów Maltańskich
W tym samym roku na świat przyszła ich córka, Maria Krystyna, nazywana Kizette. W przyszłości znaną jako Kizette de Lempicka- Foxhall.
10.Podczas rewolucji październikowej Tadeusz Łempicki został aresztowany
Tamara, aby uwolnić męża z rąk czekistów wykorzystała swoje wpływy u szwedzkiego konsula, któremu ponoć ofiarowała swoje wdzięki. Konsul pomógł jej opuścić Rosję. Z mężem spotkała się w Kopenhadze.
11.Z Danii małżonkowie Łempiccy wyjechali do Paryża, gdzie Tamara podjęła studia w Academie Ranson, u Maurice'a Denisa.
Maurice Denis nauczył ją podstaw komponowania obrazu i tajników warsztatu malarskiego, a także estetycznych i dekoracyjnych walorów sztuki. Inny nauczyciel, Andre Lhote, malarz, dekorator, krytyk i teoretyk sztuki, zwrócił jej uwagę na unowocześnienie kanonu malarstwa salonowego przez sięganie do formuł malarstwa eksperymentalnego, od rozwiązań impresjonistycznych do kubistycznych metod konstruowania przestrzeni w obrazie. Jego celem było wypracowanie takiej formy, która przypadła by do gustu konserwatywnym przedstawicielom zamożnego mieszczaństwa, dając im jednocześnie poczucie, że nabywane przez nich obrazy podążają za "duchem czasu".
12.Życie w Paryżu okazało się trudne, gdyż mąż Tamary w związku z traumą, którą przeszedł podczas aresztowania, nie mógł podjąć żadnej pracy.
Tadeusz nie zamierzał hańbić się przypadkową pracą, czekał na odpowiednią propozycję leżąc na kanapie albo krzycząc na żonę.  Wobec takiej sytuacji Tamara została zmuszona, a właściwie namówiła ją jej siostra, Adrianna Górska de Montaut, do malowania obrazów w celach zarobkowych.
13.Tamara stała się modną portrecistką.
Malowała portrety znanych i bogatych, miesiącami trzeba było czekać, aby umówić się z nią na sesję.
14.Paryż lat 20. XX wieku był miastem szczególnym ze wszystkimi konsekwencjami okresu powojennego, rozluźnieniem obyczajowym, swobodą.
Temu wszystkiemu uległa też Tamara. Pojawiła się kokaina, miłość grupowa, prostytutki, które często pozowały jej do obrazów. Ponoć przy doborze partnerów seksualnych nie liczyła się u niej płeć. Nie gardziła w tej kwestii także marynarzami czy robotnikami. Dla Tamary bardzo ważna była cielesność, ona lubiła dotykać ludzi, patrzeć na nich. Noce spędzała w klubach, popołudnia w kawiarniach, a za dnia studiowała malarstwo.
15.Malowane przez nią, z wykorzystaniem doświadczenia kubizmu, portrety czy akty zostały szybko zakwalifikowane jako najbardziej reprezentatywny przejaw malarstwa art deco.
Krytyka początkowo podkreślała, że maluje ona głównie amazonki (tak wówczas określano lesbijki), które pokazywała bardzo odważnie, jako kobiety nowoczesne, nie znające hipokryzji i wstydu w kategoriach moralności burżuażyjnej.