Ciekawostki o Łazienkach Królewskich

Łazienki Królewskie
Znaleźliśmy 30 ciekawostek na temat Łazienek Królewskich

Najszczęśliwsze miejsce w Warszawie

Łazienki Królewskie są miejscem, gdzie przyroda, architektura i sztuka stworzyły malowniczą, niepowtarzalną i spójną całość, swoiste genius loci. Łazienki zostały założone w XVII wieku przez Stanisława Lubomirskiego, który zbudował tu barokowy pawilon Łaźni, a swój obecny kształt zawdzięczają królowi Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu. Są ukochanym miejscem spacerowym bardzo wielu Warszawiaków i obowiązkowym punktem turystycznej eksploracji Warszawy.

1
Historia Łazienek Królewskich w Warszawie swoim początkiem sięga około VII wieku.
Dowodzą tego liczne znaleziska archeologiczne (fragmenty domostw, naczynia gliniane i in.), odkryte w latach 60-tych i 70-tych XX w. Były to pozostałości średniowiecznego Jazdowa (nazwanego później Ujazdowem), obejmującego obszar znacznie większy niż obecny teren Łazienek Królewskich. Jego centrum stanowił gród obronny, usytuowany na tarasie skarpy wiślanej, będący siedzibą książąt mazowieckich. Pierwsze przekazy źródłowe mówiące o początkach Łazienek, a także miasta Warszawy, pochodzą z 1262 roku. Datę tę upamiętnia kolumna usytuowana na skarpie ze Starą Pomarańczarnią.
2
Z Jazdowa sprawowali władzę książęta mazowieccy, tutaj swoją rezydencję miała królowa Bona, a następnie Anna Jagiellonka.
Tereny wokół Jazdowa były zwierzyńcem służącym jako miejsce polowań książąt mazowieckich.
3
W latach 80-tych XVII wieku właścicielem terenów obecnych Łazienek był marszałek wielki koronny Stanisław Herakliusz Lubomirski, który u podnóża wzniesionego przez króla Zygmunta III Wazę Zamku Ujazdowskiego, wybudował dwa pawilony - Ermitaż i Łaźnię.
Pawilony wybudowano według projektu Tylmana z Gameren. Ermitaż, początkowo nazywany Eremitorium, wybudowany został w leśnym gąszczu i pełnił rolę samotni, w której marszałek mógł odpoczywać i rozmyślać. Natomiast drugi pawilon usytuowany był na wyspie i mieścił ozdobną Łaźnię.
4
W drugiej połowie XVIII wieku, wdowa po Teodorze Lubomirskim (synu marszałka Stanisława Lubomirskiego) wraz z synem Kacprem, sprzedała Ujazdów ze zwierzyńcem Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu.
W tym czasie Stanisław August Poniatowski nie był jeszcze królem, pełnił urząd dworski stolnika wielkiego litewskiego, dopiero przygotowywał się do roli króla i poszukiwał poza miastem terenu na swoją prywatną rezydencję.
5
Jako swoją rezydencję, już jako król, obrał początkowo Zamek Ujazdowski, jednak prace mające przystosować stary zamek do potrzeb króla przedłużały się, dlatego Stanisław August zainteresował się położonym nieopodal zalesionym terenem skarpy wiślanej, gdzie Stanisław Lubomirski wybudował pawilon na wyspie, mieszczący ozdobną Łaźnię.
6
Na terenie dawnego zwierzyńca miał powstać krajobrazowy park angielski ozdobiony pawilonami.
Prace rozpoczęto od przeprowadzenia melioracji terenu i wycięcia starych olch.
7
Oprócz istniejącej Łaźni, król zdecydował o budowie jeszcze dwóch innych willi.
Pierwszym pawilonem wzniesionym na terenie dawnego zwierzyńca był Biały Domek, klasycystyczny budynek, któremu projektant, Dominik Merlini, nadał cechy podmiejskiej, letniej willi. Dominik Merlini był architektem królewskim I Rzeczypospolitej, urodzonym we Włoszech, od młodych lat do śmierci pracującym w Polsce.
8
Drugim bydynkiem był Pałac Myślewicki, nazwany tak od nazwy wsi Myślewice, który Merlini zaprojektował pierwotnie jako piętrową kwadratową willę z wielką niszą w fasadzie.
Przewidziana pierwotnie jako rezydencja króla, willa została wkrótce rozbudowana. Dobudowano z obu stron łukowe skrzydła i podwyższono ją o piętro. Willa zyskała w ten sposób wygląd klasycystycznego pałacyku, w którym mieszkały znakomite osobistości. Później król przekazał budynek swojemu bratankowi, księciu Józefowi Poniatowskiemu.
9
W 1777 roku odbudowano również Ermitaż, który spłonął wcześniej w pożarze.
Budynek został przeznaczony dla przyjaciółki króla Henrietty Lulier, która podobno wcześniej przepowiedziała Stanisławowi Augustowi koronę.
10
Na tyłach Ermitażu powstał ogród zaprojektowany w stylu angielsko-chińskim i nazwany Dziką Promenadą.
Ogród tworzyła plątanina ścieżek wokół głównej alejki prowadzącej do Łaźni. W 1819, gdy Łazienki zostały przemienione w koszary kirasjerów, ogród zmienił swój styl z pełnego krętych alejek, na typowy, z szerokimi polanami i skupiskami drzew. Dziś Ermitaż znajduje się poza ogrodzeniem Łazienek, ale w czasach stanisławowskich był dobrze widoczny z okien Pałacu Na Wodzie.