Ciekawostki o świętej Ricie

Święta z różą

Święta Rita
Święta Rita od kilku stuleci należy do najbardziej popularnych świętych na świecie. Plasuje się w pierwszej czwórce ulubionych świętych, obok ojca Pio, Franciszka z Asyżu i Antoniego z Padwy. Jest patronką spraw trudnych i beznadziejnych, pomaga matkom i kobietom każdego stanu, opiekuje się wieloma dziełami charytatywnymi i bractwami. Choć urodziła się w średniowieczu, obecnie posiada swój profil na Facebooku. Skoro od wieków wiele kobiet zwraca się do niej o pomoc w rozwiązaniu swoich problemów i jak wydaje się, z dobrym skutkiem, to może warto poznać św. Ritę?
1.Margherita Lotti, zwana też Rytą z Cascii lub Ritą, urodziła się prawdopodobnie w 1381 roku, w małej górskiej miejscowości Roccaporena, w gminie Cascia, we Włoszech.
Roccapeorena jest miejscowością w Umbrii, niedaleko Asyżu.
2.Rita jest zdrobnieniem od imienia Margherita, które otrzymała na chrzcie w kościele św. Marii-Pleby.
3.Była jedynym dzieckiem Antoniego i Amaty Lotti.
Jej rodzice byli prostymi ludźmi, a córka urodziła się im w dość późnym wieku.
4.Rita była pogodnym dzieckiem, wychowywanym w głębokiej wierze w Boga.
Już jako mała dziewczynka przekonana była, że jedynym prawdziwym pięknem jest piękno duszy i miłość do Jezusa. Jej marzeniem było wstapienie do klasztoru.
5.Rodzice nie wyrazili zgody na pójście jedynej córki do klasztoru, w wieku dwunastu lat wydali ją za mąż.
Jako jedynaczka była swego rodzaju zabezpieczeniem starości rodziców. Wstąpienie Rity do klasztoru pozbawiałoby ich oparcia w okresie, gdy potrzebowaliby jej pomocy. Stąd decyzja o zamążpójściu.
6.Wydano Ritę za Paolo di Fernando Mancini, młodzieńca gorącej krwi i jeszcze gorętszej głowy - człowieka życzliwego, lecz o dość szorstkich obyczajach.
Biografowie twierdzą, że Mancinii był typowym przedstawicielem swojej epoki, synem swojej ziemi, prawdopodobnie związanym z dużą frakcją mieszczańską rodziny Gibelinich, usiłującej rozszerzyć dominację miasta Cascia w regionie. Był ponoć wybuchowy i konfliktowy. Papież Leon XIII w Liście Apostolskim wystawił Manciniemu najgorsze z możliwych świadectw. "Wydawał się dobrym i przyzwoitym człowiekiem, a wystarczyło tylko kilka dni małżeństwa, aby stał się zupełnie innym. Nie tylko nie poświęcał uwagi Ricie, ale jeszcze znęcał się nad nią tak niegodziwie, iż wydawało się, że żyje w męczeństwie, a nie w małżeństwie".
7.Paolo nie był zainteresowany życiem religijnym i ta obojętność religijna męża była dla Rity najważniejszym wyzwaniem w małżeństwie.
Biografowie podkreślają, że mimo wszelkich trudności, przez 18 lat żyła z mężem w dobrej, przez wszystkich podziwianej zgodzie. Ponoć miłość i cierpliwość Rity spowodowała przemianę Paola w człowieka pokornego, nawróconego na wiarę.
8.Rita i Paolo mieli dwóch synów. Według tradycji ustnej nosili oni imiona Giacomo Antonio i Paolo Maria.
Będąc dziećmi ubogich, ale drobnomieszczańskich rodziców, chłopcy otrzymali zapewne podstawową edukację, jaka był dostępna w tym czasie ludziom z ich grupy społecznej.
9.Po osiemnastu latach małżeństwa, prawdopodobnie w 1413 roku, Paolo di Fernando Mancini, w drodze powrotnej z Cascia do Roccaporena został zamordowany.
Przypuszczalnie, Paolo zaangażowany był w działalność lokalnego stronnictwa politycznego Gibelinów, wspierającego władzę świecką i zwolenników władzy imperatora Karola V w Italii. Ugrupowanie to ścierało się z partią chłopską Gwelfów, wspierającą wpływy papiestwa, Kościoła i prostego ludu. Być może poglądy polityczne i społeczne były powodem lokalnej nienawiści i uprzedzeń jednych wobec drugich, kultywowanych przez całe pokolenia. Mogło to być powodem skrytobójczego ataku Gwelfów na Paolo, w wyniku którego poniósł on śmierć.
10.Owdowiała Rita nie szukała zemsty na skrytobójcach, a modliła się żarliwie do Boga o przebaczenie dla zabójcy męża.
Jak podaje pierwszy biograf Rity, modlitwa za zabójcę męża stała się obowiązkowym elementem jej praktyk religijnych. Przebaczenie dla prześladowców było przejawem jej świadomości, dojrzałości i doskonałości chrześcijańskiej, którą osiągnęła jako osoba świecka, żona i matka, cierpiąca z powodu utraty męża i ojca jej dzieci.
11.Po śmierci męża, Rita podjęła się długotwałej mediacji między zwaśnionymi stronami, uważając, że ktoś musi położyć kres bratobójczej walce.
Innego zdania byli synowie Rity, których pomimo starań nie udało się jej wychować na katolików, odziedziczyli charaktery po ojcu.
12.Synowie postanowili pomścić śmierć ojca zgodnie z włoskim prawem wendety.
Rita usiłowała wyperswadować synom ten zamiar, ale nie udało jej się to. Postanowiła modlitwą wpłynąć na zmianę decyzji synów, aby uchronić ich przed popełnieniem grzechu morderstwa. Rok później obaj synowie zachorowali na dyzenterię i zmarli.
13.Po śmierci synów Rita postanowiła wstąpić do klasztoru św. Marii Magdaleny w Casci.
Zakon jednak odrzucił jej kandydaturę, gdyż kojarzono ją z trwającym wciąż sporem pomiędzy zwaśnionymi rodzinami - jej i jej męża. Powiedziano jej, że będzie mogła wstąpić do zakonu, jeśli uda jej się doprowadzić do pojednania i zakończenia sporu. Dokonała tego mając 36 lat.
14.Wolna od zobowiązań wobec świata, trzydziestosześcioletnia Rita spełniła swoje marzenie z dzieciństwa i wstąpiła do klasztoru Sióstr Augustianek w Cascia.
Gdy wypełniła wszystkie wymogi stawiane przez kasztor, została przyjęta. Legenda mówi, że nie odbyło się to w sposób standardowy, ale w czasie snu. Rita została w cudowny sposób przeniesiona do klasztoru przez Jana Chrzciciela i św. Augustyna, którzy pokonali zamkniętą furtę. Wobec takiego faktu, ksieni( przełożona klasztoru żeńskiego) musiała wyrazić zgodę.
15.W klasztorze spędziła resztę swojego życia, będąc wzorem świętości dla swoich współsióstr.
Przebywała w klasztornych murach, ale była otwarta na problemy współczesnego jej świata i ludzi. Już za życia wypraszała łaski dla potrzebujących wsparcia. W swojej celi modliła się i podejmowała różne formy umartwiania, które ofiarowywała za chorych, cierpiących, za małżeństwa w kryzysie, za zwaśnione rodziny.