Ciekawostki o Konstantym Ildefonsie Gałczyńskim

"Pokazałeś w wesołej herezji przez swe fraszki fiołkowe i gęsie, ile jest nonsensu w poezji, ile poezji w nonsensie"

Konstanty Ildefons Gałczyński
Konstanty Ildefons Gałczyński - poeta o niezwykłej łatwości pisania, mistrz groteski i abstrakcyjnego humoru, który jak nikt inny potrafił łączyć sprzeczności. Był poetą bardzo popularnym, a jego ponadczasowe teksty są ciągle czytane, jego poezja nadal śpiewana, a jego kabarety ciągle śmieszą. Bez jego wierszy nie byłoby Ireny Kwiatkowskiej, dla której specjalnie pisał, ani też współczesnej literatury, Młynarskiego, Osieckiej.
1.Urodził się w Warszawie 23 stycznia 1905 roku.
Był synem Konstantego i Cecylii z Łopuszyńskich. Ojciec był technikiem kolejowym, matka córką właściciela restauracji.
2.Dzieciństwo i młode lata spędził w kamienicy przy ulicy Towarowej 54 w Warszawie.
Urodził się w domu przy ul. Mazowieckiej, ale rodzice kilka razy się przeprowadzali, by w końcu zamieszkać na Towarowej.
3.W latach 1914-1918 mieszkał z rodzicami w Moskwie, gdzie chodził do Szkoły Komitetu Polskiego.
Rodzina Gałczyńskich została ewakuowana z Warszawy po wybuchu I wojny światowej. Będąc w Moskwie, Gałczyński zaczął pisać swoje pierwsze wiersze, które niestety zaginęły.
4.Po powrocie do Warszawy Gałczyński studiował filologię angielską i klasyczną, jednak żadnego z tych kierunków nie ukończył.
Powróciwszy do Warszawy kontynuował naukę w gimnazjum Giżyckiego, a po maturze rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim.
5.Pierwszy wiersz początkującego poety wydrukowano bezpośrednio przed maturą autora w 1923 roku, w czasopiśmie "Rzeczpospolita".
Wtedy też Gałczyński rozpoczął współpracę z "Cyrulikiem Warszawskim", a także napisał powieść "Porfirion Osiełek, czyli Klub Świętokradców". Powołano go też do służby wojskowej w szkole podchorążych, skąd został karnie wydalony i przeniesiony do Berezy Kartuskiej jako prosty żołnierz. Służbę odbywał przez dwa lata.
6.Należał do warszawskiej bohemy artystycznej. Związał się z grupą poetycką "Kwadryga" (powstała w 1926 roku w środowisku studentów UW) oraz pismami satyryczno-politycznymi Warszawy. Jego utwory publikowało też pismo społeczno-literackie "Tęcza" wydawane w Poznaniu.
Gałczyński tworzył na uboczu dwóch głównych nurtów poezji dwudziestolecia międzywojennego, klasycystycznego i szeroko pojętej awangardy. W swojej twórczości wykorzystywał futuryzm, kubizm, surrealizm, ale nie opowiedział się za żadnym kierunkiem. Wybrał poezję libero, cygana, trubadura, który służy wszystkim i nikomu.
7.Pisząc swoją poezję kierował się zasadą: "By zarobić ździebełko na bułeczkę i masełko".
Zależało mu na tym, aby utrzymać się ze swego pisania, zarobić na wyżywienie rodziny, by znaleźć drogę do szerokiej publiczności.
8.W 1930 roku Gałczyński ożenił się z Natalią Awałow.
Ich ślub odbył się w cerkwi prawosławnej - w soborze metropolitalnym Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny. Natalia była polską pisarką, autorką książek dla dzieci i młodzieży, tłumaczką literatury rosyjskiej. Używała pseudonimu Anna Glińska.
9.Między 1931 a 1933 rokiem Gałczyński przebywał w Berlinie jako attache kulturalny.
W Berlinie Gałczyński studiował język niemiecki i łacinę, a zasób ulubionych lektur powiększył o Wyznania św. Augustyna i Fausta Goethego. Po opuszczeniu Niemiec na dwa lata zamieszkał wraz z żoną w Wilnie i tam w 1936 roku urodziła się ich córka, Kira. W Wilnie Gałczyński nawiązał współpracę z radiem, drukował swoje wiersze w prasie wileńskiej, krakowskiej i warszawskiej. Własnym nakładem wydał też poemat "Ludowa zabawa". Nawiązał też wtedy współpracę z Hanką Ordonówną, dla której napisał m.in. "Buty szewca Szymona".
10.Do Polski powrócił w 1936 roku i zamieszkał w Aninie.
Poeta rozpoczął współpracę z "Prosto z Mostu". Jeszcze przed wybuchem wojny powstał cykl liryczny "Noctes Aninenses". W tym samym roku zmarła w Pradze matka poety.
11.Po wybuchu II wojny światowej Gałczyński został powołany do wojska i brał udział w kampanii wrześniowej.
Trafił do niewoli radzieckiej, z której został przekazany do niewoli niemieckiej. Okupację spędził w stalagu XI A (Altengrabow pod Magdeburgiem).
12.W czasie okupacji jego wiersze ukazywały się w drukowanych konspiracyjnie antologiach poezji "Werble wolności" i "Słowo prawdziwe".
Trzy wiersze "List jeńca", "Srebrna akcja" i "Dzika róża" napisane w obozie, zyskały natychmiast wielką popularność.
13.Po zakończeniu wojny Gałczyński zaczął podróżować, zwiedził Brukselę, Paryż, Holandię. W kraju tymczasem rozeszła się plotka, że poeta nie żyje.
Gałczyński wrócił do kraju statkiem repatrianckim "Ragne" z Brukseli 22 marca 1946 roku. Zamieszkał w Krakowie.
14.Ten powojenny rok był bardzo aktywny twórczo dla Gałczyńskiego.
Nawiązał on współpracę z "Przekrojem", powstały pierwsze "Zielone Gęsi" i "Listy z fiołkiem". Autor także sam recytował swoje wiersze w satyrycznym teatrzyku "Siedem Kotów". Napisał wtedy "Zaczarowaną dorożkę" i "Kolczyki Izoldy". Podjął współpracę z "Tygodnikiem Powszechnym", "Szpilkami" i "Odrodzeniem".
15.Okres krakowski był dla Gałczyńskiego próbą zaadaptowania jego kreacji beztroskiego poety, łączącego w artystyczną całość groteskę, ironię i powagę, do nowych warunków społecznych.