Ciekawostki o Paulu Gauguinie

Skąd przychodzimy? Kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy?

Paul Gauguin
Paul Gauguin był najwybitniejszym malarzem przełomu XIX i XX wieku. Jego twórczość zwykle łączona jest z nurtem symbolizmu. Był pierwszym artystą, który rozpoczął poszukiwania nowej estetyki, wykraczającej poza krąg kultury europejskiej. Podziwiał impresjonistów, choć zdawał sobie sprawę z ograniczeń ich sztuki, zamiast rozmytych kształtów i kolorów zaczął stosować formy płaskie, obwiedzione kolorem. Miał ciekawe życie, uciekał od zachodniej cywilizacji, od tego co sztuczne, spętane konwencjami. Potomnym zostawił wiele wspaniałych dzieł. Przedstawiamy ciekawostki dotyczące życia i twórczości tego niezwykłego artysty.
1.Gauguin urodził się w Paryżu w 1848 roku.
Ojciec Paula był dziennikarzem gazety "Le National", matka zaś była córką Flory Tristan, znanej we Francji socjalistki i pisarki, jednej z pierwszych francuskich feministek. Narodziny Gauguina przypadły na burzliwy okres Wiosny Ludów. Ojciec Paula był zagorzałym antymonarchistą i z obawy przed represjami postanowił wyjechać z rodziną do Peru, gdzie mieszkali krewni matki Gauguina.
2.Pięcioletni pobyt w Limie małego Paula przebiegał w luksusowych warunkach.
Mieszkał z matką (ojciec zmarł w podróży do Peru) w luksusowej rezydencji należącej do krewnych, w której na wystawnych przyjęciach bywali najwyżsi dygnitarze peruwiańscy. Gdy w Peru wybuchła wojna domowa Gauguin powrócił z matką do Francji.
3.Mały Paul nie mówił dobrze po francusku.
Nauka w szkole nie szła mu dobrze, miał trudności w porozumiewaniu się z kolegami i nauczycielami. Chciał zostać marynarzem ale nie zdał egzaminu do szkoły morskiej.
4.Gauguin rozpoczął karierę w marynarce handlowej.
Mimo początkowych trudności, Paul postanowił odbyć staż na statku handlowym, co dawało mu szansę zostania w przyszłości oficerem. Tak się też stało lecz rozwijającą się karierę przerwało powołanie do wojska, i z marynarki handlowej został przeniesiony się do marynarki wojennej.
5.Służba w marynarce wojennej rozczarowała Gauguina.
Po 28 miesiącach służby dostał urlop z prawem do przedłużenia go. Po powrocie do Paryża zwrócił się o pomoc w znalezieniu pracy do zaprzyjaźnionego z rodziną Gustave'a Arosy. Dzięki jego protekcji otrzymał pracę maklera giełdowego i doskonale wywiązywał się z powierzonych mu zadań. Gustav Arosa był człowiekiem interesów, miłośnikiem sztuki i kolekcjonerem obrazów Delacroix, Daumiera i Courbeta, ilustrował też książki. Jego młodsza córka brała lekcje rysunku a Gauguin często towarzyszył jej podczas plenerów, podejmując pod jej okiem pierwsze próby artystyczne.
6.W 1873 roku Gauguin ożenił się z Mette Gad.
Mette była Dunką, guwernantką Marii Heegraad, córki bogatego przemysłowca z Kopenhagi. Obie panie Gauguin spotykał w przytulnym pensjonacie, w którym się stołował. Po kilku miesiącach od pierwszego spotkania Paul się oświadczył. Narzeczona była protestantką i zgodnie z jej życzeniem ślub odbył się w kościele luterańskim. W pracy Gauguinowi wiodło się znakomicie, awansował, więc młoda para mogła sobie pozwolić na zamieszkanie w komfortowym apartamencie. Gauguin zaczął też kolekcjonować cenne przedmioty - stare fajanse i wschodnie kobierce.
7.Gauguin był mało towarzyski i niechętnie nawiązywał bliższe znajomości.
Zaprzyjaźnił się jednak w pracy z Emile'em Schuffeneckerem, którego marzeniem było zostać malarzem. Razem z nim Paul zapisał się na zajęcia z rysunku i malarstwa do Academie Colarossi, często również bywali w Luwrze. Gauguin każdą wolną chwilę spędzał na rysowaniu. Chętnie szkicował Mette a później synka Emile. Jego pierwsze prace z tego okresu zostały pozytywnie ocenione. W tym okresie Gauguin zetknął się z malarstwem Maneta.
8.Gauguin postanowił zostać uczniem Camille'a Pissarra.
Schuffenecker znał malarzy z kręgu impresjonistów i przedstawił Gauguina Pissarro. Malarz przekonywał Paula aby skupił się na analizowaniu zależności między kolorem a światłem i aby wyeliminował ze swej palety czerń.
9.Był częstym gościem Cafe Guerbois, w której spotykali się impresjoniści.
Tam poznał: Edgara Degasa, Paula Cezanne'a, Alfreda Sisleya, Claude'a Moneta, Pierre'a Auguste'a Renoira.
10.W swojej zawodowej działalności Gauguin odnosił coraz większe sukcesy. Grał na giełdzie wysoko i ryzykownie.
Powodziło mu się znakomicie, kilka razy zmieniał mieszkania, w końcu przeniósł się do luksusowej willi. Kupował sporo obrazów impresjonistów, które zdobiły ściany jego domu. Zaczął się również interesować rzeźbą.
11.Kryzys finansowy spowodowany krachem na giełdzie dotkną boleśnie Gauguina.
Stracił pracę i musiał przenieść się z rodziną na prowincję, do Rouen, do skromnego domu. Przyzwyczajona do luksusu żona artysty źle znosiła przeprowadzkę, między małżonkami często dochodziło do konfliktów. Wreszcie Mette wyjechała z pięciorgiem dzieci do Kopenhagi. Po jakimś czasie Paul dołączył do żony, próbował w Danii znaleźć pracę, jednak interesy nie szły dobrze. Żona też musiała iść do pracy i ciągle obwiniała Gauguina o brak zaradności. Zmęczony utyskiwaniami malarz, zabierając syna Clovisa, powrócił do Paryża.
12.Po powrocie do Francji pracował jako rozlepiacz plakatów.
W 1886 roku artysta wziął udział w ósmej wystawie impresjonistów, na której pokazał 19 płócien. Ekspozycja ta była ostatnim wspólnym wystąpieniem impresjonistów i była też końcem przyjaźni Gauguina z Pissarro.
13.Gauguin wyjechał do Bretanii, do Pont-Aven.
W Pont-Aven skupił wokół siebie grupę malarzy zafascynowanych jego osobowością i teoriami, którzy podobnie jak on odczuwali niechęć do naturalizmu i impresjonizmu. Do kręgu tego należeli m.in. Władysław Ślewiński, Armand Seguin, Emile Bernard, Charles Laval.
14.W 1886 roku Gauguin wyjechał do Panamy.
Pracował tam przy kopaniu Kanału Panamskiego. Za zarobione pieniądze wyjechał na Martynikę, gdzie zaczął rysować i malować. W warunkach tropików musiał wzmocnić kolor i zmienić technikę nakładania farby. Na Martynice poważnie zachorował na malarię i dezynterię. Aby po długotrwałym leczeniu mógł wrócić do Europy zaciągnął się jako marynarz na statek handlowy.
15.Gauguina ogłoszono twórcą nowego stylu.
Do Pont-Aven przyjechał Emile Bernard zobowiązany przez Vincenta van Gogha do uściśnięcia ręki w jego imieniu Gauguinowi. Gdy Bernard namalował swoje "Bretonki na łące", Gauguin był pod wielkim wrażeniem jego malarstwa. Zmienił swój sposób malowania. Bernard przekonał go, że kolor czysty i nierozbity na drobne plamki zachowuje odpowiednią silę wyrazu, którą wzmacnia jeszcze niebiesko-czarny kontur. Pod wpływem Bernarda, Gauguin namalował "Wizję po kazaniu: walka Jakuba z aniołem". Autor chciał aby ten obraz zawisł w kościele w pobliskie wsi ale proboszcz nie wyraził zgody. Theo van Gogh wystawił tę pracę w galerii zajmującej się handlem sztuką i tam zyskała świetne przyjęcie. Gauguina ogłoszono twórcą nowego stylu a gdy Bernard pokazał później w Paryżu swoje obrazy, nazwano go uczniem i naśladowcą Gauguina.