Ciekawostki o Ewie Demarczyk

Była córką Leonarda Demarczyka i Janiny Bańdo. Rodzina mieszkała w kamienicy przy ulicy Wróblewskiego 4, na Kleparzu w Krakowie, gdzie Ewa przyszła na świat. Ojciec Ewy był rzeźbiarzem, często wykonywał zlecenia kościołów, a jego ulubionym motywem była Madonna z Dzieciątkiem. Matka zajmowała się krawiectwem.

Była to rodzina zarówno ze strony ojca jak i matki, którzy z różnych powodów potracili swoje mieszkania w czasie wojny.

Siostry od początku bardzo różniły się od siebie. Ewa - pełna energii brunetka, dowcipna i pogodna, Lucyna - cicha i spokojna blondyneczka. Ewa trenowała siatkówkę i gimnastykę przyrządową, chętniej niż zabawę lalkami wybierała grę w zośkę z chłopakami z podwórka. Gdy wracała do domu z poobijanymi kolanami, matka mówiła o niej: "najbrudniejsze dziecko w okolicy".

Ewa rysowała, ale nigdy tak dobrze jak Lucyna. Lucyna śpiewała, ale nigdy tak dobrze jak Ewa. Lucyna studiowała w Akademii Sztuk Pięknych, skończyła formę przemysłową, układała kompozycje z suszonych kwiatów. Przygotowywała m.in. wystrój ołtarza w "Dziadach" Swinarskiego. Była asystentką scenografki Teresy Barskiej, razem pracowały przy "Wodzireju" Feliksa Falka. Przez wiele lat pracowała w "Zwierciadle", gdzie prowadziła rubrykę "Bukiet dla domu proponuje Lucyna Demarczyk". Już w dorosłym życiu nie utrzymywała kontaktu z Ewą.

Demarczyk twierdziła, że głos odziedziczyła po ojcu, który miał wspaniały tenor o niepowtarzalnym, dramatycznym brzmieniu. Miał słuch absolutny, grał na wielu instrumentach. Matka również pięknie śpiewała.

Nie była zbyt pilną uczennicą, często opuszczała lekcje. Sama o sobie mówiła: "chyba byłam zdolna, tylko leniwa, ćwiczyć to nie lubiłam".

Zaśpiewała wówczas do symfonii Andrzeja Panufnika.

Ewa nie mogła zdecydować się jaki kierunek dalszego kształcenia obrać. Brała pod uwagę medycynę, architekturę i, nieśmiało, aktorstwo.

Postanowiła zdawać na architekturę. Na egzaminach wypadła kiepsko i oblała. Nie poddała się, rok później, już jako studentka Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej, zdawała jeszcze raz. Jej profesorem był Wiktor Zin.

Kiedy kazano jej iść, stała. Gdy kazano siedzieć, biegała. Od dziecka zadziwiała oryginalną urodą, ale też charakterem.

Pierwszy raz publicznie (nie licząc występu w szkole podstawowej) zaśpiewała na Balu Rymarza i bardzo jej się to spodobało.

Do szkoły dostała się za pierwszym razem, choć komisja oceniła jej predyspozycje dość nisko: warunki zewnętrzne - dostateczny, dykcja - minus dostateczny, głos - dobry, wyrazistość - dostrzegalna.

Aby sprawdzić, czy pogłoski są prawdziwe, na występ Demarczyk przyszedł sam Piotr Skrzynecki, który uznał, że Ewa jest zjawiskowa i od razu zaprosił ją pod Barany.

Przy pianinie siedział Zygmunt Konieczny, który napisał muzykę do tekstu Dymnego. Ewa miała wtedy 21 lat, zaśpiewała tak, że sala zamarła.

Ewa zaśpiewała "Karuzelę z madonnami" - wiersz Mirona Białoszewskiego, do którego muzykę napisał Zygmunt Konieczny. Zajęła drugie miejsce.

Zaśpiewała tam trzy piosenki: "Karuzelę z madonnami", "Czarne anioły" i "Taki pejzaż". W jury festiwalu zasiadali m.in. Jerzy Waldorff i Stefan Kisielewski, którzy zauroczeni jej występem rzucili się do niej z gratulacjami. Wygrała festiwal, narodziła się gwiazda. Jej występ, jako jeden z niewielu, transmitowało radio, a fragment nagrała Kronika Filmowa. Nagrodzono również kompozytora - Zygmunta Koniecznego, który za pieniądze z nagrody kupił magnetofon szpulowy, a Ewa Demarczyk - skuter.

W Sopocie prawdopodobnie zobaczył i usłyszał Ewę dyrektor paryskiej Olympii Bruno Coquatrix i zaprosił ją do Paryża.

Ewa Demarczyk wzięła udział w imprezie, na którą przyszło wiele osób, m.in. na widowni pojawiła się Zofia Gomułkowa. Ewa tego wieczora śpiewała teksty Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, Mirona Białoszewskiego, Juliana Tuwima. Na sali panowała cisza jak makiem zasiał, a Piotr Skrzynecki zwracając się do Zbigniewa Adriańskiego (pomysłodawcy Giełdy) mówi: "Jest dobrze, zobacz, Gomułkowa płacze". Demarczyk zrobiła wrażenie na wielu osobach, m.in na Jacku Woszczerowiczu, który mówił: "Panie, co za kobieta! Co za temperament! To kandydatka na Desdemonę! Albo Ofelię! Ja bym się bał z nią zagrać. Powiesz jej: Idź do klasztoru!, a ona weźmie za szyję i udusi".

Powiedział kiedyś w wywiadzie: "Do momentu, kiedy nagrałem Bema pamięci żałobny rapsod, byłem zdania, że poezji nie należy śpiewać. Przekonała mnie do tego Ewa Demarczyk. Kiedy posłuchałem, jak ona to robi, zacząłem penetrować teksty poetyckie".

Prasa pisała wówczas o niej często, ujawniając, że Demarczyk nigdy nie chodzi do fryzjera, jej włosy układają się same, a na scenie pojawia się w tej samej czarnej sukni bez ozdób. Była zjawiskiem innym niż większość kobiet występujących na scenie.

Na widowni siedziało osiemset osób, wśród nich najwięksi w Paryżu koneserzy piosenki i przedstawiciele Polonii. Do południa na tej samej scenie występowali artyści mniej znani - wtedy byli to akurat Beatlesi.

Po koncercie Coquatrix klęknął przed Demarczyk i powiedział: "Wydobędzie pani piosenkę francuską z gówna, w którym utonęła po śmierci Edith Piaf".

Demarczyk nie chciała śpiewać po francusku, twierdziła, że musi dokończyć studia na PWST, a francuskiego może nauczyć się w Polsce. Kilka lat później śpiewała w różnych językach.

Była perfekcjonistką i musiała mieć pewność, że zrealizuje wszystko to, co sobie założyła.

Jeden z sopockich koncertów festiwalowych oglądała Maria Dąbrowska, która była zachwycona występem Demarczyk i żałowała, że zajęła ona drugie miejsce w konkursie (pierwszą nagrodę dostała Anna German). W swoim dzienniku Dąbrowska napisała: "Z tysięcy piosenkarzy i miliona piosenek słyszanych w życiu trwa w mym uchu i sercu zaledwie kilka nazwisk: Yvette Guilbert, Yves Montand, Edith Piaf, Paul Anka i ostatnio - nasza polska Ewa Demarczyk".

W 1973 roku Demarczyk zakończyła także współpracę z Piwnicą pod Baranami. Postanowiła pójść własną drogą, chciała mieć profesjonalny zespół, którego Piwnica nie mogła jej zapewnić. Jej głównym kompozytorem został Andrzej Zarycki.

Była bardzo wymagająca wobec zespołu, z którym pracowała. Gdy coś jej się nie spodobało, natychmiast wymieniała zespół. Muzycy musieli świetnie grać, ale też znać na pamięć wszystkie utwory, ponieważ na scenie oświetlona była tylko Ewa.

Pierwszym mężem był skrzypek z zespołu Mazowsze, z którym ślub wzięła na początku lat 70-tych. Ewa przyjęła nazwisko męża, ale bardzo szybko powróciła do swojego. Jej teściowie mieszkali w Warszawie i Ewa miała u nich swój pokój. Ponieważ byli nadopiekuńczy, w czasie pobytu w stolicy zatrzymywała się  w hotelu. Małżeństwo trwało jednak tylko parę miesięcy, a pierwsze nieporozumienia rozpoczęły się ponoć od podróży poślubnej, w którą Demarczyk zabrała także swoją matkę.

Bardzo przeżyła śmierć matki, czuła się wtedy ogromnie samotna. Ta śmierć zburzyła cały jej system wartości. Ewa bez przerwy chodziła na cmentarz, kiedyś nie zdążyła przed zamknięciem bramy i musiała przechodzić przez mur. Wszystkie kwiaty, które dostawała od wielbicieli na koncertach zanosiła na cmentarz.

Był absolwentem Akademii Sztuk Pięknych, mistrzem sztuki pozłotniczej. Został jej drugim mężem, ale nadużył jej zaufania i publicznie ją skompromitował. Okazał się złodziejem, który okradał nie tylko Ewę, ale ich znajomych. Demarczyk długo nie mogła uwierzyć w winę męża, odwróciła się od poszkodowanych przez niego przyjaciół, robiła sceny na milicji. Dopiero, gdy u właścicielki kawiarni na Rynku zobaczyła swoją broszkę, dotarła do niej przykra prawda. Ewa rozwiodła się z nim, rozwód był z woli Demarczyk, ale z winy męża. Przypłaciła to zdrowiem, nawet na krótko trafiła do szpitala. Wtedy też zerwała kontakty z własną siostrą.

Władze Krakowa powołały Państwowy Teatr Muzyki i Poezji pod nazwą Teatr Ewy Demarczyk, który mieścił się przy ulicy Floriańskiej. Sześć lat później kamienicę, w której mieścił się teatr zwrócono Kościołowi, a teatr przeniesiono czasowo do Muzeum Lenina (docelowa siedziba miała być w byłym kinie Wisła). Zderzenie z twardą rzeczywistością, kłopoty finansowe, roszczenia spadkobierców kamienicy, spowodowały zakończenie działalności Teatru Ewy Demarczyk.

Przestrzegała typowo teatralnych przesądów: upadły nuty? Przydeptywała. Znaleziony na scenie gwoździk uznawała za szczęśliwy znak. Na ostatniej próbie generalnej coś powinno pójść nie tak, aby premiera się udała. Uważała, że kobieta nie powinna jej niczego życzyć, bo spełniało się na odwrót. Gdy czarny kot przebiegł jej drogę, siedziała na poboczu drogi czekając aż ktoś przed nią przejedzie. Gdy skradziono jej samochód, szukała go kierując się wskazówkami jasnowidza. Z Izraela przywiozła kamyki z grobu Chrystusa. Wierzyła, że te kamienie promieniują i mają dużą moc. Przed koncertem używała wahadełka, którym ktoś poruszał nad jej głową - zbierała tak siły. Jeśli przedstawienie rozpoczęło się z niewielkim opóźnieniem, uważała to za dobrą wróżbę.

Kiedyś podczas koncertu Ewa zauważyła na widowni czerwone światełko, przerwała koncert, podeszła na skraj sceny i spokojnym, ale stanowczym głosem powiedziała: "Proszę wyłączyć kamerę".

Kłaniała się kilkakrotnie, ale bisów nigdy nie było. Nigdy też nie dziękowała publiczności po występie. Na koncertach dawała z siebie wszystko, ze sceny schodziła całkowicie wyczerpana, czasami podpierała się na kimś. Zdarzało się, że mdlała w garderobie. Po koncercie do garderoby mógł wejść tylko ten, kogo wezwała.

Publiczność pożegnała ją na stojąco. W lutym 2000 roku rozwiązała zespół, każdy członek zespołu otrzymał od niej metalowy srebrny długopis z czerwonym napisem Adieu.

Wyprowadziła się do domu w Wieliczce, który kupiła jeszcze przed rozwiązaniem zespołu. Miała dom z ogródkiem, w którym sadziła drzewa, przycinała krzewy. Twierdziła, że "Rośliny są bardziej oddane niż ludzie. Ja się na ludziach zawiodłam".