Ciekawostki o Romanie Dmowskim

Roman Dmowski
Znaleźliśmy 39 ciekawostek na temat Romana Dmowskiego

Główny ideolog polskiego nacjonalizmu

Był zaciekłym przeciwnikiem Józefa Piłsudskiego, mężem stanu, który odegrał znaczącą rolę w procesie odzyskiwania niepodległości przez Polskę. Był politykiem posiadającym własną wizję patriotyzmu opartego na narodowych interesach i realizmie politycznym. Dostrzegał i piętnował polskie wady, był krytyczny wobec niezależności i praw kobiet, nie przyjmował odznaczeń, nigdy też nie założył rodziny. Był też człowiekiem o niebywałym poczuciu humoru, dobroci serca, nienagannych manierach, nie znoszącym sztuczności i pychy.

1
Roman Dmowski urodził się 9 sierpnia 1864 roku w podwarszawskiej wsi Kamion (obecnie Kamionek, osiedle i obszar MSI w dzielnicy Praga-Południe).
Był synem właściciela niewielkiej firmy brukarskiej i dzierżawcy jezior Skaryszewskiego i Gocławskiego. Jego rodzina ze strony matki pieczętowała się niegdyś herbem Pobóg, jednak utraciła szlachectwo, gdyż zajęła się garbarstwem.
2
Posiadał sześcioro rodzeństwa - dwie siostry, dwóch braci i zmarłych w okresie niemowlęctwa brata i siostrę.
Rodzinę nekały choroby i z całego rodzeństwa, starości dożyli tylko Roman i bracia, Julian i Wacław. Siostry zmarły wcześnie, Maria mając 18 lat, a Jadwiga 27.
3
Dziadek Romana, Kazimierz (uczestnik powstania kościuszkowskiego) był wójtem gminy Kamion.
4
Uczył się w III Gimnazjum w Warszawie.
Jako siedemnastolatek założył z kolegami w szkole samokształceniową tajną organizację uczniowską "Strażnica". Jej celem był bierny opór przed rusyfikacją poprzez organizowanie tajnych wykładów z języka polskiego, literatury, historii i geografii polskiej.
5
Jako dwudziestodwulatek Dmowski rozpoczął naukę w Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim na wydziale fizyczno-matematycznym, w sekcji nauk przyrodniczych.
Po czterech latach studiów otrzymał "uczony stopień kandydata nauk przyrodniczych".
6
W czasie studiów przyłączył się do organizacji niepodległościowej Związek Młodzieży Polskiej "Zet".
Po roku objął już kierownictwo w tej organizacji. Następnie został przyjęty do Ligi Polskiej, zrzeszającej działaczy w kraju i za granicą. Rozpoczął też współpracę z tygodnikiem "Głos", gdzie poznał Jana Ludwika Popławskiego (publicystę, polityka i jednego z głównych twórców ideologii narodowo-demokratycznej), z którym przyjaźnił się do końca życia. Brał czynny udział w obchodach 100. rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja, współorganizując z tej okazji wielką patriotyczną manifestację w Warszawie.
7
Po skończeniu nauki na Uniwersytecie Warszawskim, dzięki zapomodze z kasy im. Mianowskiego, kontynuował ją przez rok w Paryżu.
Po powrocie do Polski, wraz z kilkoma kolegami dokonał przewrotu w Lidze Polskiej i stworzył Ligę Narodową, na czele której stanął.
8
W sierpniu 1892 roku wracając z Paryża, został aresztowany przez policję rosyjską podczas przekraczania granicy.
Oskarżono go o udział w manifestacji z 1891 roku i osadzono w więzieniu śledczym w warszawskiej Cytadeli, gdzie spędził pięć miesięcy. Po ogłoszeniu wyroku, otrzymał pięcioletni zakaz przebywania na terenie zaboru rosyjskiego, z czego trzy pierwsze lata miał spędzić pod dozorem policji. Wysłano go do Mitawy, miasta na Łotwie, na południe od Rygi.
9
Po dwóch latach nielegalnie przekroczył granicę z Rosją i zamieszkał we Lwowie.
Na początku współpracował z "Przeglądem Wszechpolskim", gdzie ukazywały się jego teksty, a poźniej został redaktorem naczelny tego pisma. Współtworzył również Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne.
10
Uczestniczył w zjeździe Ligi Narodowej w Budapeszcie i wszedł w skład jej nowego kierownictwa.
Trzykrotnie odwiedził Francję i Anglię, odbył również podróż do Brazylii. W 1901 roku przeniósł się do Krakowa zabierając ze sobą "Przegląd Wszechpolski". Wydał tam książkę "Myśli nowoczesnego Polaka", która była, jak sam stwierdził po latach "wyznaniem wiary narodowej".